Hoe langer we iets niet kunnen, hoe meer we daar naar hunkeren. Hoe vaker we daaraan denken, hoe lastiger het wordt. Uitgestelde beloning gaat niet meer op, want ja. Hoe lang moeten we het dan uitstellen?

Gelukkig hebben restaurants daar goed op ingespeeld. Overal zie je nu @home kits. Hoogste tijd om er eentje uit te proberen. Misschien weet je dit nog niet over mij, maar ik ben een echte theeleut. Ik heb mokken van een halve liter, heb een thermoskan geconfisqueerd op werk en heb een immense voorraad (verse) thee. Net als nagellak overigens, maar daar hebben we het niet over. Waar gaat dit heen denk je? Er is een restaurant die niet (zoals zoveel anderen) wijn matcht met hun gerechten, maar dat doet met thee. Jaja, een thee-arrangement. Ik heb het over Zheng. Bij Zheng wordt je meegenomen naar vroeger, naar het keizerrijk China, waar belangrijke mensen werden uitgenodigd voor een uitgebreid Zheng-banket. Laten zij nou net een vijf gangen Valentijnsdiner samengesteld hebben. Ik neigde eerst naar de vega-variant, maar als ik zie wat er bij het non-vega menu staat ben ik snel om. Wat een contrast, vroeger gingen mijn beste vriendin en ik jaarlijks een long chicken doen bij de Burger King met Valentijnsdag. Over upgrades gesproken.

Ergens in de middag krijg ik een tas met daarin alle gerechten. Ik check toch even of alles erin zit voor twee personen. Ik stuit op een aantal twijfels. Zo zijn er een aantal bakjes die er maar 1x in zitten ipv 2x. Na een telefoontje heen en weer zou dit moeten kloppen. Hm oke, ik twijfel nog maar het zal wel goed zitten. In de tas zit ook een gedicht, een spotify playlist en twee geurkaarsjes in de vorm van een hartje. Hoe leuk is dit? Ik heb nu al zin in de full experience.

We beginnen met een broodje en een dip. De broodjes zijn lekker zacht, alsof ze gestoomd zijn, en hebben anijszaad over zich. Ik hou daarvan, iets afwijkends. Iets anders dan anders. Erbij krijgen we een oosterse dip op basis van sojabonen denk ik. Dit doet precies wat er in een restaurant zou gebeuren: je wordt geprikkeld. Je krijgt zin in meer van hetzelfde en je weet dat er veel meer gaat volgen. Ik verkies dit trouwens boven de simpele boter met zout of olijfolie.

Nu begint het echte werk. Water koken voor de thee, oven aan. Oh nee oven uit, die heb ik nog niet nodig. We beginnen met de zalm. Deze drie stukjes moeten in een driehoekige vorm op het bord komen. Huh? Ik heb maar twee stukjes zalm. Het kleine bakje zoetzuur moeten we ook verdelen over twee gerechten en dan staat er nog dat we wat moeten overhouden. Huh? Dit kan toch niet kloppen? Toch maar weer even bellen. “Nee, we hebben het echt per twee verpakt.” Dit vind ik dus vervelend, maar we maken er wel wat van. Snel verder met de opmaak: dressing erover heen, dotjes zoete aardappelcrème en daarna garneren met cress en bloemen. Ondertussen schenken we de thee (moest op 85 graden) en kunnen we aan tafel. We serveren gezouten zalm met gerookte paling, zoete aardappelcrème en een dressing van rode biet, soja en wasabi. Ik ben wel een beetje onder de indruk van mezelf. Dat bordje heb ik echt mooi opgemaakt haha. Laten we snel door naar de smaken. We trappen af met een groene thee, een echte groene thee. Hij ruikt grassig en smaakt wat nootachtiger. De zoete aardappelcrème vind ik spannend. Hoe verhoudt dat zich tot de oosterse smaken? Meestal vind ik de smaak namelijk erg uitgesproken. Deze niet hoor, het is aards, romig en heeft iets ondefinieerbaars in zich. Erg lekker. De zalm is stevig, maar zacht van smaak en niet zo vet als je bij zalm gewend bent. Allemaal fijne effecten van het pekelen. Ondertussen had ik *yum* gewild dat er meer paling was. Over de dressing wil ik trouwens ook nog iets kwijt. Ik drink dus wel eens pure rode bietensap. Waarom? Nouja, ter aanvulling en het doet van alles voor je. De smaak alleen, niet zo heel best. Deze dressing brengt de biet naar een ander niveau, naar een ander werelddeel. De soja en wasabi komen even om de hoek gluren maar blijven op afstand, waardoor elk element van deze dressing intact blijft. Ik ben onder de indruk. Op naar gang 2!

Zeebaars en Lam, Scent of Spring

Hier ben ik dus echt benieuwd naar. Het klinkt wel als mijn soort surf en turf. Na het eerste gerecht zijn mijn verwachtingen hoog, dus ik hoop alleen maar dat we op dezelfde voet verder gaan.

De oven gaat aan, vis erin. De bouillon wordt opgewarmd in de magnetron. Ik open het bakje en word blij verrast. Een hartje! Een paars hartje gemaakt uit koolrabi. Dit vind ik echt leuk. Ik hou ervan als er gelet wordt op details. We beginnen met opmaken: Garnituur op het bord, vis erop, viskoekjes ernaast. Bouillon eromheen, dotjes sojabonencrème rondom het gerecht. De crunch van ansjovis en zeewier gaat eroverheen. Afmaken met bloemen en cress. Check. We serveren zeebaars gevuld met lam | sojaboon-knoflook crème | zeewier | bouillon van lam en zeebaars. De thee wordt getrokken op 90 graden en ruikt kruidig. Het heeft een fruitige smaak met hints van jasmijn. Aan het eind komt het aroma van het limoenblad naar boven.

Dit is wel echt een nieuw gerecht voor mij. Ik heb nog nooit een vis gevuld met lam gegeten. Ook wel een beetje tricky. Lam kan al snel overheersend zijn en dat zou zonde zijn van de zeebaars. Maar ook hier schiet Zheng in de roos. Dit gerecht is zo goed in balans gebracht. De smaak van de lam is subtiel en gaat zo mooi samen met de zachte zeebaars. Mijn moeder gaat vooral goed op de sojaboon-knoflookcrème. Die overigens heel lekker is samen met de crisp van zeewier.

Coquille en gamba, Grey Xiaojie

So far, so good. Inmiddels krijg ik een beetje door hoe de gerechten moeten worden opgemaakt. Bakje met hoofdelementen in de oven, saus in de magnetron. Het lijkt trouwens alsof de instructies niet zijn nagelezen. Het is wat rommelig geschreven. Ja, ik ben iemand die let op details. Wen er maar aan. De salade van maïs komt in een klein bakje. Kijkend naar het plaatje zou ik alles moeten gebruiken, maar volgens de klantenservice moet ik dit verdelen over twee borden. Hm, dan maar een ruime koffielepel salade per persoon. Vervolgens de hoofdelementen op het bord en.. ze hebben wéér een hartje verstopt in de garnituur. Love it. We gaan door met dotjes, saus, crumble en bloemen. We serveren gebakken coquille met bovenop XO | wonton met gamba en bosui | rode curry saus. Voor de niet-kenners, xo is niet afgeleid van de xoxo (kusje knuffel) maar een mengsel van luxe ingrediënten gebakken in olie. Denk aan de St. Jacobsschelpen, garnalen, kuit en allerlei specerijen. De thee is een blend van Earl Grey en groene jasmijn. Ik ben echt geen fan van Earl Grey thee, maar deze doet het errug goed met dit gerecht. De combi met jasmijn maakt ook dat hij niet te sterk wordt. Mijn moeder is opnieuw lyrisch over de dotjes. Dit keer van groene szechuan pepers. Het heeft een frisse smaak met tegelijkertijd de smaak van peper maar zonder de echte pittigheid. Ik ben ondertussen weg van de maïssalade. Die is fris en romig door de crème fraîche, zoet door de mais, heeft een zuurtje door de gojibes en nog een kleine crunch door de pijnboompitten. Ook de saus is romig, brengt het gerecht terug naar Azië en is heel lekker in combinatie met de thee. Laten we vooral ook niet de wonton en coquille vergeten.

Eend, Sultry Twilight

Gaan we weerrr. Tijd voor het hoofdgerecht. Gebraden eendenborstfilet | eendenlever | prei | shiitake | eendenbout gestoofd en soto saus. Bijgerecht: Gestoomd brood en zwarte sojabonen dip. Bijgerecht? Ohh was het brood geen voorafje? Oeps! Ik had eerder (en beter) naar het menu moeten kijken.

Bakje in de oven, saus in de magnetron. Bakje open en daar is het hartje weer! Van wortel dit keer. In het bakje vind ik ook eendenborstfilet, eendenbout, shiitake, prei, paksoi en een salade van shiitake en ui. Ik moet beginnen met de salade van shiitake en ui. Salade? Ik vind een paar snippers ui en twee uitgestoken shiitakes. Ik noem dat geen salade. Opnieuw errug royaal op de foto, zeer beperkt in het bakje. Jammer. Ik begin me ondertussen wel flink te irriteren aan de taalfouten in de beschrijving. HET ZIJN INGREDIËNTEN en BENODIGDHEDEN en de woorden thee en lepel horen BIJ ELKAAR. Oke focus. Terug naar het gerecht. Ik heb besloten niet meer naar de plaatjes te kijken want die matchen niet met de inhoud van de gerechten. We leggen alles uit het bakje op het bord, saus eromheen, dotjes op het bord, crumble eroverheen en bloemen in positie check! Nog even iets over de thee. Tot nu toe mijn favoriet. Hij ruikt rokerig en heeft een volle, maar warme smaak. En dan bedoel ik natuurlijk warm van de kruiden. Dan weer even over het gerecht. Wat ik leuk vind, is dat de eend in meerdere elementen in het gerecht terug komt. De gebruikelijke eendenborstfilet is lekker mals, de eendenbout is gestoofd en daarmee een soort pulled duck en dan nog de eendenlever die is glad, romig en vettig. Ik had dus graag iets van koolhydraten (nee ik bedoel niet het broodje) erbij gewild, salade (waar te weinig van was), een pureetje van aardappel/knol wat dan ook. Mijn moeder windt zich, ondertussen, nogal op over de paksoi. Die vindt ze erg droog. Het lijkt ook niet bereid te zijn, los van dat deze natuurlijk even de oven in is geweest. Jammer.

Matcha Mousse, Oolong Rose

Oh ik heb toch zo’n zin in het dessert. Matcha mousse | frambozenyoghurt crème met rozen | gemarineerde meloen | saus van passiefruit en rozen. Ik hou dus echt van zure dingen. Ik ben een groot fan van zure matjes, napoleon kogels, zure colaflesjes en dus ook passievrucht of markoesa zoals we dat in Suriname zeggen. Ben ook erg benieuwd of, en hoe dit keer het hartje verwerkt is. Door het dresseren van de verschillende bordjes en het in de vingers krijgen van de volgorde begin ik me een beetje een chef te voelen. De matcha mousse mag in het midden, daaroverheen rozen en frambozen parels (en hartjes!!). Dan de saus van passievrucht en rozen eromheen, fruit erop, decoreren met bloemetjes en tot slot de dotjes frambozen-rozen crème. De thee is een oolong. Oolong thee staat in China bekend als een van de gezondste theeën omdat het de spijsvertering ondersteunt. De smaak is bloemig, maar wel fris. Hij past dus ook wel goed bij het gerecht, want dit gerecht heeft alles. Het is fris, fruitig, zacht, zuur en crunchy. Ik ben fan van de zachte smaak van matcha, de zachte smaak van de frambozencrème die dan gaan spelen met de zure passievrucht, meloen en gojibessen. Een slokje thee brengt al die smaken weer zo goed samen. Zo zie je weer dat het allemaal gaat om het vinden van de perfecte balans.

Na deze vijf gangen voel ik me voldaan. Wat ik er van vond? Het menu was erg goed, gevarieerd en luxe. De gerechten zijn nieuw en smaken naar meer. Verder ben ik ook echt enthousiast over het thee-arrangement. Ik had niet gedacht dat de theetjes zo goed zouden matchen met de gerechten. Dat is wel echt een must-try! De voorpret begint ook al een aantal dagen eerder, bij de eerste mails, waarin je het menu en de bereidingen per gerecht toegestuurd krijgt. Er is ook veel aandacht besteed aan het restaurantgevoel en je voelt je werkelijk eventjes een chef. Een restaurant als deze, die veel aandacht besteed aan hun gerechten zou ook wat meer aandacht mogen geven aan andere details. Zo zou ik alles nalezen op spellingsfouten, ervoor zorgen dat de plaatjes matchen met de gerechten en ervoor zorgen dat er genoeg inhoud is voor twee gerechten. Desnoods door de bakjes per persoon te verdelen in plaats van bakje 1 en 2 te moeten delen en 3 en 4 voor jezelf te hebben. Desondanks, wel echt het proberen waard. Ik kan niet wachten tot ik weer een bezoekje kan brengen aan Zheng!

x Miss Connoesseur

Vind je dit bericht leuk? Doe je dan even een duimpje omhoog? 

Laat je me ook even (dat kan en mag zonder naam/email) in een reactie weten wat je van m’n post vindt?