In mijn vorige blog had ik het over de @home kits, maar de restaurants hebben ook iets anders bedacht want … Niet alleen zit iedereen in deze tijd vol aan thuisbezorgd en worden de homecooks geprikkeld, ook is half Nederland aan het lopen geslagen. Ik behoor ook tot deze groep. Nee geen nordic walking, gewoon wandelen. Dit begon vorig jaar in maart heel onschuldig met een wandeling op zondagochtend om 8u (een keer en nooit meer!!) om weer wat vrienden te zien, maar liep al snel uit de hand. Mijn minimum wilde ik op 8km hebben, maar al vrij snel zat ik steeds tegen de 20km aan. De meningen van mijn wandelpartners liep ook nogal uit een, maar ik heb een steady wandelmaatje gevonden. Hij is groot en ik ben klein en dat is niet… nee grapje, geen calimero-complex hier. Ik ben nooit degene die klaagt.. of nouja niet over de wandeling. Vraag maar na. Waar ik dus eigenlijk naar toe wilde: je ziet steeds meer stadswandelingen en daarmee ook take-away wandelingen. Het idee is dat je binnen een stad tussen 12u en 18u van restaurant naar restaurant wandelt en zo de stad beter leert kennen en tegelijkertijd de locals support. Klinkt dat niet als iets voor mij?
Samen met een vriendin, die ik al ruim acht maanden niet had gezien, ging ik dit in Amsterdam doen. We wonen niet bij elkaar in de buurt en normaal gesproken spraken we af in Utrecht of Amsterdam. Nu hebben we dat steeds uitgesteld en persconferentie na persconferentie afgewacht in de hoop dat er wat meer kon. Toen dat niet echt perspectief bood besloten we de winter uit te zitten (want, te koud) en eind maart af te spreken. De wandeling gaat langs vijf restaurants door heel Amsterdam, waar je op willekeurige volgorde langsgaat. Ik ga van restaurant ACE via In de Waag, Pikoteo en Boca’s naar Bar Pif. Van dit lijstje heb ik alleen eerder bij In de Waag gegeten, dus ik ben benieuwd! De zon schijnt en we beginnen onze wandeling. Bij ACE kreeg ik spareribs gelakt met Jack Daniels en cola en een salade on de side. Alleen de geur al liet een aantal voorbijlopende mensen stoppen en vragen wat ik toch in mijn handen had. De smaak deed niet onder. Wat was dit een goede eerste gang. Het vlees was sticky, juicy en supermals. Met elk hapje kwam er een vleugje cola en jack voorbij. Doe mij nog maar zo’n bakje, of twee.
Spareribs in Jack Daniels en cola
Via de Herengracht liepen we weer terug richting Zeedijk voor In de Waag. Ondertussen was de zon achter dikke wolken verdwenen en vroeg ik me af waarom ik een tussenjas aan had en geen winterjas. Hier kregen we een bekertje met eendenborstfilet, aubergine, dotjes piccalilly en bramensaus. Het werd zo snel gezegd dat ik even af moest luisteren bij de rest van de wandelaars wat het bruine nou ook alweer was. We gaan dus terug naar wat aardsere smaken, past ook wel bij de wisseling van het weer. Lekker herfstig gerechtje en de piccalilly zorgt niet alleen in kleur, maar ook qua smaak voor een frisse verrassing. Ondertussen worden wij ook fris verrast. Fijn. Het regent.
Eendenborst | Aubergine | Piccalilly | Bramensaus
Voor het derde restaurant mochten we zo’n 3 kilometer naar het noorden lopen, richting de havens. We lopen in een soort waas van miezer, waardoor de gevoelstemperatuur een aantal graden zakt. Langzaam worden mijn vingers gevoelloos en hopen we heel erg dat we, bij hoge uitzondering, toch binnen mogen eten. Wishful thinking misschien, maar je weet het nooit toch? Het einde van de wandeling, oftewel Pikoteo, is in zicht en we zien tafeltjes en stoeltjes buiten staan. YES. Ik ben nu dus gewoon blij dat ik straks in de regen buiten kan zitten eten. Een nieuw dieptepunt. We moeten even naar binnen om ons gerechtje op te halen, maar ik ben mijn fijne motoriek kwijt. Het lukt me niet om mijn mondkapje op te doen, ik hou ‘m maar voor mijn mond en probeer mijn telefoon te ontgrendelen. Ook dat gaat moeizaam. Grr. Voortaan altijd handschoenen in mijn tas doen. Ondertussen maak ik me zorgen over het gerecht en hoe ik dat dan ga eten met ijslolly’s als vingers. Of we nog wat willen drinken? Wijn, bier? Hm gaan we voor langzaam warm van binnen of voor warm én een potentiële handwarmer. Met oog op dat ik mijn vingers aan de praat moet zien te krijgen, kies ik voor het laatste. Een gemberthee aub. We krijgen tostada met een soort doperwtenpuree, groene salsa, room(kaas) en koriander. Een tostada is een geroosterde of gefrituurde tortilla. Dit wordt uitdagend. Ik moet zorgen dat mijn bordje niet wegwaait, de salsa niet mijn mouw in druipt, alles op de tostada blijft liggen en deze niet breekt. Ik zou nu trouwens willen dat ik de room een beetje over de gehele tostada kon verspreiden om alle smaken tegelijkertijd te kunnen proeven, maar helaas. Het smaakt groen, gezond en de room(kaas) is echt next level.
Tostada | Doperwten | Wortel | Groene Salsa | Room
We lopen verder richting de Jordaan. We komen in een straatje terecht waar het gezellig druk is, het lijkt bijna alsof corona hier niet bestaat. Buiten elk café ontstaat een eigen feestje en tegenover de cafés vindt je allerlei eetkraampjes. We komen aan bij Bar Boca’s en mogen kiezen uit een bao bun met pulled chicken of jackfruit. Ik heb net m’n portie groenten op dus ik kies voor kip. We krijgen een tas met daarin twee foambakjes (net die oude McChicken verpakking) en een fles wijn. Net voordat ik deze aan kan pakken wordt de fles eruit gehaald “dit is een foutje denk ik he?”. Hm of een cadeautje van de chef? Jammer geen wijn hier, wordt overigens ook niet geschonken want er loopt erg veel handhaving rond. Dan maar weer een gemberthee, dank u. De bun is echt superzacht en verre van taai (valkuil), de kip is goed op smaak en het zoetzuur is lekker fris. Yum.
Bao bun | Pulled Chicken | Zoetzuur
Onze volgende en laatste stop is op vijf minuten lopen. Nu hoop ik wel dat ik er goed aan heb gedaan om deze als laatste in de rij neer te zetten. We lopen naar Bar Pif en mogen naar binnen om onze bestelling door te geven en op te halen. Fijn, want dan kunnen we ook weer even opwarmen. De man vraagt expliciet naar mijn naam om op de bon neer te zetten. Ik kijk hem even aan, twijfel en zeg het dan. Dit gaat zo ongeveer vier keer fout, letters overslaan, van achter naar voren uitspreken, er zelf iets van maken maar uiteindelijk heeft ie ‘m. Geen oordeel hoor, dit is gewoon altijd hoe het gaat. Zo heeft mijn huisarts mij vroeger altijd Anja genoemd, viel ook niets tegenin te brengen. Ada is nu ook een veelgebruikt grapje onder mijn collega’s. Hoe dan ook, hij gebruikt mijn naam niet alleen voor de bon. Maar vraagt zijn collega ook om mij verder te helpen en later om het gerechtje naar mij toe te brengen. Ik moet zeggen, het is leuk. Het wordt wat persoonlijker zo alsof we elkaar al even kennen. Hoewel, hij mij dan. Ik heb geen idee wat zijn naam is. We krijgen onze wijn in een koffie to go-cup want alcohol op straat mag niet. Ik zie overigens ook wat mensen met een fles en een papieren zak. Dat is dan weer net te erg hobo-life voor mij. We krijgen een bakje met Arancini. Dat zijn gefrituurde risottoballetjes. Zo fijn dat we eindigen met iets warms. De risotto is klaargemaakt met cavolo nero, ook wel palmkool, een soort boerenkool waardoor het een groene kleur heeft gekregen. Deze bite heeft alles, de cliché crunchy van buiten, zacht en romig van binnen. De kaas die eroverheen geraspt is, geeft samen met de rucola pit aan het gerechtje. Dit smaakt naar meer. Als alles weer kan, kom ik hier graag nog eens eten.
Arancini | Cavolo nero | Rucola | Kaas
Aan het eind van de rit komen we uit op een wandeling van 13km. Hoe leuk was dit! Ik heb lekker gegeten, nieuwe tentjes ontdekt én m’n beweging gehad. Wanneer weer?
x Miss Connoesseur
Vind je dit bericht leuk? Doe je dan even een duimpje omhoog?
Laat je me ook even (dat kan en mag zonder naam/email) in een reactie weten wat je van m’n post vindt?
Ms Connoesseur 