Tag: miss connoesseur

Culinaire crunches bij Calva

11 reacties

Deze blogger heeft door de jaren heen verschillende mensen verzameld en meegenomen naar verschillende restaurants. Een klein groepje bleef intruiged en wilde alle spots uit mijn little black book te weten komen. Met deze vertrouwde gezichten bleef ik dan ook restaurant na restaurant bezoeken en werd het vanzelfsprekend dat ik ze uitkoos. Onlangs bevond ik me in een situatie waarin de routine werd uitgedaagd, en niet op de gebruikelijke smakelijke manier. Een van mijn langdurige eetgenoten voelde zich beledigd, niet langer tevreden met het feit dat zijn smaakpapillen buiten de culinaire escapades werden gehouden. Plotseling stond deze persoon (zullen we hem X noemen?) aan mijn zijde, verlangend naar een plek aan de tafel in plaats van na afloop enkel de foto’s en verhalen te ontvangen. Deze oude nieuwkomer is vastbesloten om zijn plek aan de tafel te verdienen, maar laten we niet te snel gaan want ik moet wel vertellen dat dit een lastige eter is. Een persoon die aanvankelijk niets uit de zee wilde proeven, vond zichzelf in het gezelschap van iemand die niets liever doet dan oesters slurpen, mosselen prikken en wegsmelten bij coquilles. Oeps. Je begrijpt wel dat het mijn persoonlijke missie werd om hem mee te nemen in alles wat de oceaan te bieden heeft. Inmiddels zijn we een tijdje (en jawel, zelfs een visrestaurant) verder en wilde hij niet eens dat ik iets van vis als dieetwens opgaf. Mijn ogen vol waardering en in die van hem? Hm wat lichte spanning. Klaar voor de start? Af.

We lopen de rode loper op en komen binnen in een ruimte (met open keuken!) die door pilaren in twee is gedeeld. Wij komen precies tussen deze twee ruimtes te zitten. Het voelt als een privéplekje, waar we ook naast elkaar kunnen zitten, niet in alle drukte en toch alles meekrijgen uit het restaurant. Even later komt de serveerster aan. Ze leunde wat over de tafel heen en sprak erg zacht. Spiegelend leunden wij ook wat naar voren. Ze keek mij echter niet aan en was volledig gefocust op X.. Ik hoorde haar vragen of “je plat of buisend water wil; je oesters of bosham wil”. Je? Hallo ik zit hier ook? X wierp bij elke vraag van haar een blik op mij. Vervolgens de vraag naar cava. Dit had ik echter al vooraf geregeld, dus dat zei ik ook. Maar zelfs toen ik antwoord gaf op haar vragen, leek ze me niet op te merken. X keek soms vragend naar mij maar haar aandacht leek exclusief op hem gericht te zijn, ongeacht mijn aanwezigheid of reacties. Het oogcontact werd niet verbroken. Alsof medusa’s spell dan zou verbreken.. Het was een bijzonder verwarrend moment, alsof ik een ongewenste gast was op mijn eigen culinaire avontuur. Misschien was het een misverstand, een onbedoelde act van partijdigheid. Of misschien was het gewoon een bijzondere vorm van service die ik nog niet eerder had ervaren, maar het zat me niet lekker. Je reageert toch automatisch op geluid? Dus als het antwoord vanuit een andere hoek komt, dan richt je je toch tot diegene? Blijkbaar niet. De psycholoog in mij was geïntrigeerd, de mens in mij geraakt. Gelukkig kwam snel het eerste gerecht.

Amuse: oester met smaken van de chef, verschillende bereidingen van olijf; bereidingen van zomerkool; aardappelsalade met parmezaanse kaas en truffel
We beginnen met de oester, enkelvoud ja. Ik had er ook graag meer gezien. De oester wordt vergezeld door een licht komkommerschuim waardoor je naast het zilte ook een zoet smaakje krijgt. Tactisch schuiven we door naar de zomerkool wat een combinatie van crunch en frisheid met zich meebrengt, ergens zit ook een lichte romigheid verstopt. Wat dat precies is, kan ik zo snel niet duiden. In een klein glazen kommetje werden verschillende bereidingen van olijven geserveerd, een traktatie voor degenen die van intense smaken houden. Het olijfschuim gaf een lichte en luchtige textuur, terwijl stukjes olijf en crunches zorgden voor een samenspel van structuren en verschillende levels in intensiteit van dezelfde smaak, waarbij de ene gast het te krachtig vond en de ander er juist van genoot. De aardappelsalade met Parmezaanse kaas en truffel werd geserveerd op een lepel. Een klein hapje zorgde voor een heerlijk romige en zoute ervaring en was genoeg om je smaakpapillen weer tot rust te brengen.

Taco met avocado, saffraan, mais, zure ui
Even later kwam de chef aan tafel met een klein hapje. Een taco. Hij vroeg ons naar dieetwensen. Ik kreeg in plaats van rund een stukje vis, daarna vertrok hij weer en wenste ons een fijne avond.  X – blij dat hij zijn stukje rund kon behouden – en ik proostten met onze taco en keken elkaar verbaasd aan met volle mond. De Mexicaanse smaak brak door met deze smakelijke taco gevuld met avocado, saffraan, mais en zure ui. Het was een explosie van smaken die je meteen zin gaf in nacho’s en een zomerse sfeer opriep. X raakte er ook maar niet over uitgepraat. Iets zo simpels, maar zo goed op smaak.

Pulpo, gremolata en gemarineerde r’en
We zien dezelfde serveerster weer onze kant op komen met de borden. Ik spreek altijd met mijn tafelgenoten af dat ik het eerste deel onthoud en de ander het laatste deel zodat ik uiteindelijk alles goed op kan schrijven. We bogen ons weer wat naar voren om te horen wat het gerecht was. Door het gestamel en het volume kregen we flarden mee: inkt verwerkt in de mayo; radijs, rettich en rammenas. Verder kregen we een saus/jus van peterselie en chili, waarbij ze vertelde dat het vooral zoete chili was en we ons geen zorgen hoefde te maken over pittigheid no worries, nooit last van. Korte uitleg nog even vanuit mijn kant: pulpo is octopus; gremolata is een mengsel van citroenrasp, knoflook en peterselie; de drie r’en zijn dus de knollenfamilie rettich, radijs en rammenas. We krijgen een verfijnd gerecht waarbij de zachte maar stevige pulpo wordt afgezet tegen de frisse knollen samen met de romige mayonaise. Het is een apart gerechtje waarbij de saus wat mij betreft een te kleine rol in dit gerecht had. De kleur was uitgesproken en ik had wat meer van de smaak gehoopt. Misschien was de ietwat pittige chili toch niet zo’n slecht idee geweest?

Bisque, crouton en rouille
Niet veel later kregen we een espresso kopje op tafel. Wel verrassend want je verwacht een groter gerecht. Het is een bisque van schaaldieren met een crouton met rouille van saffraan aioli. Terwijl ik hierover schrijf, begin ik langzaam weer in Pavlov’s hond te veranderen. Waarom? In een woord: wow! Wow. Wow. Wow. Grootse smaken in dit klein kopje. Ik weet niet waar ik moet beginnen, maar het is een combinatie of nee explosie van de ziltige zee met het zoete van de schaaldieren. De rouille voegde een romige textuur toe die het geheel compleet maakte. Dit kleine kopje zit vol met smaken, smaken die ik eigenlijk nog niet wil laten gaan als ik bij de laatste slok aan kom. X kijkt me aan en zegt: wil je mijn laatste slokje? Ik ontmoet zijn blik en glimlach. Natuurlijk! Het blijft waarschijnlijk een mysterie of dit een vriendelijk gebaar is of dat de oceaan hem al te veel wordt.

Bospeen bereidingen, polenta en vadouvan
Het volgende gerechtje bleek volledig vegetarisch te zijn. Dit wekt altijd mijn nieuwsgierigheid, aangezien ik doorgaans geen fan ben van volledig vegetarische gerechten. Ik was dan ook erg benieuwd naar de creatieve twist die ze hieraan hadden gegeven. Diverse bereidingen van wortel presenteren zich op het bord in de kleuren van de aankomende herfst. Het gebruik van de complete wortel, inclusief het groen, voegt niet alleen een esthetisch element toe maar getuigt ook van inventiviteit in de keuken. Onderaan ligt een bedje van polenta, het krokantje is gekruid met vadouvan. X herhaalt nog even twee keer: “Zet er even bij dat het om Indiase kruiden gaat.” … haha dat wéét ik, wel lief dat hij zich zorgen maakte dat ik achter zou blijven in deze simpele kwestie. De polenta lijkt ge-upspiced te zijn door een hint van kaas. Er lijkt een pittige, zoute vleug doorheen te zitten, verrassend en erg lekker. Misschien wordt dit toch wel wat. Een vleugje sinaasappel zorgt voor een verfrissende noot door deze oranje sensatie. Er is niks simpels aan dit gerecht en ik blijf me verbazen over hoe je zoveel verschillende dingen kunt doen met zelfs de meest eenvoudigste ingrediënten. Wie had gedacht dat wortel zo lekker kon zijn? Wie had gedacht dat ík een groentegerecht als favoriet kon hebben?

Zeeduivel, lardo en gerijpte soja
Het derde visgerecht van de avond verschijnt op tafel en ik kan niet anders dan hopen dat X er net zo van blijft genieten als ik.. of zou hij de volgende keer toch weer alleen de foto’s willen zien? Ik zeg nog even dat de zeeduivel wel een stevige vis is, dus dat hij zich in ieder geval geen zorgen hoeft te maken over bepaalde structuren. Lardo is trouwens rugspek van een Italiaans varken dat met zout en rozemarijn gerijpt is. Het zou dan met knoflook ingewreven worden en in een marmeren bassin gerijpt worden. Klinkt fancy he? Onze serveerster heeft het echter over ‘spek’. Verder vertelt ze dat er pak soi en gnocchi bij zit en saus van boter en aceto. Later hoor ik aan een andere tafel weer dat het soja is en op de kaart zie ik uiteindelijk gerijpte soja. Nou goed, wat het ook was: de saus was net zo hoog op smaak als de bisque, wow. Het was een lekker gerecht; de vlezigheid van de vis en de zachte gnocchi. Ik keek opzij en er was iets opmerkelijks gebeurd tijdens ons etentje. Plotseling, ergens tussen de taco en nu, merkte ik dat X zich begon te ontwikkelen tot een meer bedreven verteller als het ging om het beschrijven van het eten. Langzaamaan weet hij steeds beter wat ik wil horen en krijg ik meer dan alleen: nom! lekker! Hij vertelt dat de groentes een crunch aan het gerechtje geven die hij anders zou missen. Nadat onze borden zijn opgehaald, vertelt hij dat de zeeduivel enorm verraste. Ik kon niet anders dan glimlachen, als hij blij wordt van vis dan heb ik mijn taak volbracht en oja chef, jij al helemaal!

Cannelloni, ossenstaart en mascarpone
Ondanks deze shift was hij erg blij toen hij eindelijk iets van vlees op zijn bord kreeg. Ik daarentegen kreeg een heerlijk stukje scholfilet. Er zat een crème van mascarpone omheen, hij kreeg vleesjus. Ik vroeg of ik wat anders had. Ja dat was wel zo. Al kon ze niet vertellen wat ik dan had. Voor mij deed het gerechtje niet onder, ondanks dat ik de cannelloni niet had. Ik hoorde rechts van mij allemaal goedkeurende geluiden en al snel was het bord leeg.

Kaasselectie / Hongaarse appeltaart
Voor het dessert gingen we ook beiden onze eigen weg, want naast vis is hij dus ook absoluut geen kaasliefhebber of sterker nog.. Nee laat ook maar, ik zal niet verder in detail treden. Ik krijg een kaasplankje met vijf verschillende soorten kaas. Niet de meest uitgesproken kazen, maar een kleine opbouw. Van mij hadden ze wat meer ‘oempf’ mogen hebben, helemaal kijkend naar de gerechten die de afgelopen uren op onze tafel langskwamen. Terwijl ik langzaam aan het smikkelen was, wachtte hij op de chef die het gerecht af zou maken. Aan tafel werd nog even toegelicht wat de Hongaarse appeltaart inhield en vervolgens werd er nog vanillesaus gegoten. Weer zo’n toevoeging aan de hele ervaring.

Na afloop namen we alles nog even door en werd de taco door hem als het gerechtje van de avond uitgekozen. Ik moest lachen, het kleinste hapje maar wel het meeste indruk achtergelaten. Voor mij was de bisque de grote nummer 1 .. over gerechten gesproken waar je me wakker voor mag maken.. We sluiten de avond af met een gesprekje met de chef bij de jassen. Hij nam, net als bij de taco, even de tijd om bij de garderobe langs te komen, begroette ons hartelijk en vroeg hoe we van de culinaire ervaring genoten hadden. Ik kan me voorstellen dat het vermoeiend is om een aantal keer per avond ditzelfde gesprek te voeren, geloof me want ik praat voor mijn werk. Toch gaf deze kleine moeite een warm en persoonlijk tintje aan de avond, waardoor niet alleen de smaakpapillen werden verwend, maar ook het gevoel van welkom en waardering werd versterkt. Echter, toen ik later de bon nogmaals nakeek, ontdekte ik dat ik dubbel had betaald voor de cava.. Hoewel het een teleurstelling was, besloot ik het met een glimlach te incasseren want: mijn grootste win van de avond? X die binnen het zeebanket de transformatie maakte van een ‘nee, dank je’ naar een nieuwsgierige ‘misschien wel’.

Service: 6 – los van de chefs
Eten: 8,5
Sfeer: 8

x Miss Connoesseur

Laat je me ook even (dat kan en mag zonder naam/email) in een reactie weten wat je van m’n post vindt?

Optimaal genieten bij Hendriks

5 reacties

Lieve lezers,

Zoals jullie misschien gemerkt hebben, ben ik er even tussenuit geweest. Een corona-besmetting en daarbij het verlies van geur en smaak gaat niet zo goed samen met het hebben van deze blog. Maar ik ben weer terug en daarmee neem ik jullie even terug in de tijd, terug naar mijn eerste ervaring bij Hendriks:

De donderdagen op werk zijn altijd zo hectisch en gevuld dat ik blij ben als ik de klapdeuren door ben en richting het weekend loop. Deze donderdag had ik ook nog een goede reden om op tijd (uhm 17.50) weg te gaan. Ik had Hendriks nog op mijn lijstje staan en laat ik daar nou afgesproken hebben. Opnieuw ben ik de eerste die aankomt. Ik loop overigens eerst rustig het restaurant voorbij. Daar word ik gek genoeg wel blij van, want meestal zijn dat de leukere plekjes. Als ik binnenkom, word ik vriendelijk ontvangen. Maar de sfeer? Nee die voel ik nog niet zo.

Ik zie allemaal tafels en aan de wand een lange bank met hoge tafels. Achterin lijkt er nog een ruimte te zijn waar je kunt zitten en daarnaast zie ik in een hoekje de keuken! Wat leuk zo. Achter mij, aan het raam is nog een lang tafelblad waar je met z’n tweetjes kunt zitten terwijl je naar buiten kijkt. Op zich leuk en praktisch, maar geeft mij wel een beetje het snackbar/fastfood idee. Ik ga zitten en kan even om mij heen kijken. De tafel heeft een marmerlook en is heel gezellig gedekt. Daar is het beetje sfeer waar ik naar zocht. De bank aan de zijkant heeft per tafel precies 1 kussentje. Ik heb daar allerlei gedachtes over. Boven deze bank is op de muur een spiegelwand geplaatst, maar deze spiegelwand is dof. Hoe jammer is dat? (Reactie van Hendriks: het is een vintage look en dus expres dof gemaakt. Dat verandert de zaak :)) Ik word uit mijn gedachten gehaald door de serveerster. Of ik alvast wat wil drinken. Heel graag! Ondertussen komt een deel van mijn gezelschap aan. Opnieuw komt, al vrij snel, de serveerster naar ons toe. “Wat ik nog wil vragen, we vergeten dat steeds …” jaja de coronachecklist “… is dat we jarig zijn en of jullie een Gin Tonic van het huis willen”. Wacht, wat? Hier zeg ik geen nee tegen, kom maar door! Nu komt ook de rest van het gezelschap aan en we zijn compleet. Ook zij krijgen een G&T. De drankjes komen eraan. Wel in een wijnglas, dat vind ik jammer. Opnieuw staat de serveerster aan onze tafel. “Kan ik jullie ook oesters aanbieden van het huis?” … Mijn avond kan niet stuk, waar ik volmondig ja zeg, zijn mijn tafelgenoten stil en in twijfel. Gênant dit. Na wat blikken heen en weer zegt ze uiteindelijk: weet je wat, ik breng ze gewoon en dan kan – nu maakt ze oogcontact – degene die het wil ze opeten. Haha “degene” is je dankbaar. We krijgen vier oesters, een per persoon, met gin tonic schuim. Interessant. Zelf houd ik meer van de pure smaak. Vervolgens komt er een bruin broodje op tafel met ansjovis-mousse. Opnieuw: interessant. Dat is even iets anders dan simpel boter en olijfolie. Wel wat zoutig, maar daar is het ansjovis voor.

Laten we het hebben over de kaart. Mijn zus kijkt niet verder dan gerecht 2. Ze gaat voor de garnalenkroketjes. Oke. Hmm tartaar of oeh coquilles. Óf carpaccio van tonijn of tóch coquilles?  We gaan voor de coquilles. Ik werp een blik op de hoofdgerechten en ik hoef niet langer na te denken. Ik.zie.kreeft. Over het dessert moet ik iets langer nadenken. Opnieuw hoeft mijn zus dat niet. Ik doe een wilde gok naar wat ze neemt. Kan niet missen: chocolade moelleux. Ik zie cheesecake, ik zie aardbeien romanov. Oke zorgen voor later want daar komt het voorgerecht aan. Op een druk bordje zie ik drie coquilles met mousse en amandelschaafsel, wat rood poeder en in het midden wat zeekraal. Ik snijd een stukje af en – terwijl ik dit schrijf voel ik me net de pavlov hond – oh wat heerlijk. De romige en luchtige mousse van gerookte amandelen, de perfect gegaarde coquille en, bijzonder, gerookte paprikapoeder. Het past perfect. Ik doe mijn best om zoveel mogelijk hapjes te maken want hier wil ik optimaal van genieten. Mijn zus heeft, “het was heel lekker”, daarentegen haar bord al leeg. Ik had al zo’n vermoeden dat dit een lekker avondje zou worden en ze maken het waar. Even later komt mijn gereedschap op tafel om de kreeft mee te lijf te gaan en kort daarna het bord. Bij het hoofdgerecht krijgen we zelfgemaakte frietjes met mayo (ik denk miso-mayo) en salade. Ik heb wat moeite met de kreeft kraken, hij floept een aantal keer uit mijn vingers en gooi bijna de glazen op tafel om met mijn kraker. Maar hij is lekker puur, helemaal met de geklaarde boter. De paprikapoeder vind ik hier wat onnodig en eigenlijk ook wel een beetje de kreeft overheersen. Als alles is opgeruimd en mijn handen weer schoon zijn, kan ik opnieuw na gaan denken over het dessert. Gezien het herfst is, sla ik de aardbeien over. Ik zie dan ineens in hoofdletters KANEELIJS met gekarameliseerde peer. Kaneelijs ja, maar gekarameliseerde peer? Ik heb daar hele intense herinneringen aan. Ergens in restaurant in een bos in Blaricum was dat mijn toetje en werd ik al misselijk van de geur. De geur die ik nu precies weer ruik. Oké weer even terug naar het hier en nu. Wel bijzonder dat er ‘kaneelijs met..’ staat i.p.v. ‘peer met …’ misschien is de rol van de peer dan niet heel groot. Ik ga heel dapper voor een nieuwe ervaring en kies voor dit toetje. Ik check de heftigheid nog even bij de serveerster en dan kan ik alleen maar afwachten. Dan komt daar mijn bordje aan met daarop – mijn God – drie grote bollen kaneelijs en daarnaast een aantal stukjes peer en eroverheen wat amandelschaafsel. Nu snap ik het, je kunt niet om het kaneelijs heen. Nu moet ik zeggen dat ik echt pro-kaneel ben, maar deze drie bolletjes zijn wel echt een beetje te veel van het goede. Het ijs is wel echt heel lekker, geen ijskristallen en precies sterk genoeg in smaak en geur. Typisch gevalletje van: ik word warm van binnen. Dan heel voorzichtig neem ik een stukje van de gekarameliseerde peer en ik ben aangenaam verrast! Goed te doen, niet te zoet, niet te zompig en samen met het ijs krijg ik het ultieme herfstgevoel.

Wat een heerlijke avond. Het begon goed en daarmee waren mijn verwachtingen voor de rest van de avond ook hoog. Eerlijk is eerlijk, het werd daarna alleen maar beter. Ik ben heel benieuwd naar de rest van de kaart en kan ook niet anders zeggen dan dat ik hier zeker nogmaals terugkom!

Service: 9
Eten: 8,5
Sfeer: 7

x Miss Connoesseur

Vind je dit bericht leuk? Doe je dan even een duimpje omhoog?

Laat je me ook even (dat kan en mag zonder naam/email) in een reactie weten wat je van m’n post vindt?


Een wandeling door tasty Amsterdam

5 reacties

In mijn vorige blog had ik het over de @home kits, maar de restaurants hebben ook iets anders bedacht want … Niet alleen zit iedereen in deze tijd vol aan thuisbezorgd en worden de homecooks geprikkeld, ook is half Nederland aan het lopen geslagen. Ik behoor ook tot deze groep. Nee geen nordic walking, gewoon wandelen. Dit begon vorig jaar in maart heel onschuldig met een wandeling op zondagochtend om 8u (een keer en nooit meer!!) om weer wat vrienden te zien, maar liep al snel uit de hand. Mijn minimum wilde ik op 8km hebben, maar al vrij snel zat ik steeds tegen de 20km aan. De meningen van mijn wandelpartners liep ook nogal uit een, maar ik heb een steady wandelmaatje gevonden. Hij is groot en ik ben klein en dat is niet… nee grapje, geen calimero-complex hier. Ik ben nooit degene die klaagt.. of nouja niet over de wandeling. Vraag maar na. Waar ik dus eigenlijk naar toe wilde: je ziet steeds meer stadswandelingen en daarmee ook take-away wandelingen. Het idee is dat je binnen een stad tussen 12u en 18u van restaurant naar restaurant wandelt en zo de stad beter leert kennen en tegelijkertijd de locals support. Klinkt dat niet als iets voor mij?

Samen met een vriendin, die ik al ruim acht maanden niet had gezien, ging ik dit in Amsterdam doen. We wonen niet bij elkaar in de buurt en normaal gesproken spraken we af in Utrecht of Amsterdam. Nu hebben we dat steeds uitgesteld en persconferentie na persconferentie afgewacht in de hoop dat er wat meer kon. Toen dat niet echt perspectief bood besloten we de winter uit te zitten (want, te koud) en eind maart af te spreken. De wandeling gaat langs vijf restaurants door heel Amsterdam, waar je op willekeurige volgorde langsgaat. Ik ga van restaurant ACE via In de Waag, Pikoteo en Boca’s naar Bar Pif. Van dit lijstje heb ik alleen eerder bij In de Waag gegeten, dus ik ben benieuwd! De zon schijnt en we beginnen onze wandeling. Bij ACE kreeg ik spareribs gelakt met Jack Daniels en cola en een salade on de side. Alleen de geur al liet een aantal voorbijlopende mensen stoppen en vragen wat ik toch in mijn handen had. De smaak deed niet onder. Wat was dit een goede eerste gang. Het vlees was sticky, juicy en supermals. Met elk hapje kwam er een vleugje cola en jack voorbij. Doe mij nog maar zo’n bakje, of twee.

Restaurant ACE
Spareribs in Jack Daniels en cola

Via de Herengracht liepen we weer terug richting Zeedijk voor In de Waag. Ondertussen was de zon achter dikke wolken verdwenen en vroeg ik me af waarom ik een tussenjas aan had en geen winterjas. Hier kregen we een bekertje met eendenborstfilet, aubergine, dotjes piccalilly en bramensaus. Het werd zo snel gezegd dat ik even af moest luisteren bij de rest van de wandelaars wat het bruine nou ook alweer was. We gaan dus terug naar wat aardsere smaken, past ook wel bij de wisseling van het weer. Lekker herfstig gerechtje en de piccalilly zorgt niet alleen in kleur, maar ook qua smaak voor een frisse verrassing. Ondertussen worden wij ook fris verrast. Fijn. Het regent.  

In de Waag
Eendenborst | Aubergine | Piccalilly | Bramensaus

Voor het derde restaurant mochten we zo’n 3 kilometer naar het noorden lopen, richting de havens. We lopen in een soort waas van miezer, waardoor de gevoelstemperatuur een aantal graden zakt. Langzaam worden mijn vingers gevoelloos en hopen we heel erg dat we, bij hoge uitzondering, toch binnen mogen eten. Wishful thinking misschien, maar je weet het nooit toch? Het einde van de wandeling, oftewel Pikoteo, is in zicht en we zien tafeltjes en stoeltjes buiten staan. YES. Ik ben nu dus gewoon blij dat ik straks in de regen buiten kan zitten eten. Een nieuw dieptepunt. We moeten even naar binnen om ons gerechtje op te halen, maar ik ben mijn fijne motoriek kwijt. Het lukt me niet om mijn mondkapje op te doen, ik hou ‘m maar voor mijn mond en probeer mijn telefoon te ontgrendelen. Ook dat gaat moeizaam. Grr. Voortaan altijd handschoenen in mijn tas doen. Ondertussen maak ik me zorgen over het gerecht en hoe ik dat dan ga eten met ijslolly’s als vingers. Of we nog wat willen drinken? Wijn, bier? Hm gaan we voor langzaam warm van binnen of voor warm én een potentiële  handwarmer. Met oog op dat ik mijn vingers aan de praat moet zien te krijgen, kies ik voor het laatste. Een gemberthee aub. We krijgen tostada met een soort doperwtenpuree, groene salsa, room(kaas) en koriander. Een tostada is een geroosterde of gefrituurde tortilla. Dit wordt uitdagend. Ik moet zorgen dat mijn bordje niet wegwaait, de salsa niet mijn mouw in druipt, alles op de tostada blijft liggen en deze niet breekt. Ik zou nu trouwens willen dat ik de room een beetje over de gehele tostada kon verspreiden om alle smaken tegelijkertijd te kunnen proeven, maar helaas. Het smaakt groen, gezond en de room(kaas) is echt next level.

Pikoteo
Tostada | Doperwten | Wortel | Groene Salsa | Room

We lopen verder richting de Jordaan. We komen in een straatje terecht waar het gezellig druk is, het lijkt bijna alsof corona hier niet bestaat. Buiten elk café ontstaat een eigen feestje en tegenover de cafés vindt je allerlei eetkraampjes. We komen aan bij Bar Boca’s en mogen kiezen uit een bao bun met pulled chicken of jackfruit. Ik heb net m’n portie groenten op dus ik kies voor kip. We krijgen een tas met daarin twee foambakjes (net die oude McChicken verpakking) en een fles wijn. Net voordat ik deze aan kan pakken wordt de fles eruit gehaald “dit is een foutje denk ik he?”. Hm of een cadeautje van de chef? Jammer geen wijn hier, wordt overigens ook niet geschonken want er loopt erg veel handhaving rond. Dan maar weer een gemberthee, dank u. De bun is echt superzacht en verre van taai (valkuil), de kip is goed op smaak en het zoetzuur is lekker fris. Yum.

Boca’s
Bao bun | Pulled Chicken | Zoetzuur

Onze volgende en laatste stop is op vijf minuten lopen. Nu hoop ik wel dat ik er goed aan heb gedaan om deze als laatste in de rij neer te zetten. We lopen naar Bar Pif en mogen naar binnen om onze bestelling door te geven en op te halen. Fijn, want dan kunnen we ook weer even opwarmen. De man vraagt expliciet naar mijn naam om op de bon neer te zetten. Ik kijk hem even aan, twijfel en zeg het dan. Dit gaat zo ongeveer vier keer fout, letters overslaan, van achter naar voren uitspreken, er zelf iets van maken maar uiteindelijk heeft ie ‘m. Geen oordeel hoor, dit is gewoon altijd hoe het gaat. Zo heeft mijn huisarts mij vroeger altijd Anja genoemd, viel ook niets tegenin te brengen. Ada is nu ook een veelgebruikt grapje onder mijn collega’s. Hoe dan ook, hij gebruikt mijn naam niet alleen voor de bon. Maar vraagt zijn collega ook om mij verder te helpen en later om het gerechtje naar mij toe te brengen. Ik moet zeggen, het is leuk. Het wordt wat persoonlijker zo alsof we elkaar al even kennen. Hoewel, hij mij dan. Ik heb geen idee wat zijn naam is. We krijgen onze wijn in een koffie to go-cup want alcohol op straat mag niet. Ik zie overigens ook wat mensen met een fles en een papieren zak. Dat is dan weer net te erg hobo-life voor mij. We krijgen een bakje met Arancini. Dat zijn gefrituurde risottoballetjes. Zo fijn dat we eindigen met iets warms. De risotto is klaargemaakt met cavolo nero, ook wel palmkool, een soort boerenkool waardoor het een groene kleur heeft gekregen. Deze bite heeft alles, de cliché crunchy van buiten, zacht en romig van binnen. De kaas die eroverheen geraspt is, geeft samen met de rucola pit aan het gerechtje. Dit smaakt naar meer. Als alles weer kan, kom ik hier graag nog eens eten.

Bar Pif
Arancini | Cavolo nero | Rucola | Kaas

Aan het eind van de rit komen we uit op een wandeling van 13km. Hoe leuk was dit! Ik heb lekker gegeten, nieuwe tentjes ontdekt én m’n beweging gehad. Wanneer weer?

x Miss Connoesseur

Vind je dit bericht leuk? Doe je dan even een duimpje omhoog?

Laat je me ook even (dat kan en mag zonder naam/email) in een reactie weten wat je van m’n post vindt?


Keizerlijk dineren

3 reacties

Hoe langer we iets niet kunnen, hoe meer we daar naar hunkeren. Hoe vaker we daaraan denken, hoe lastiger het wordt. Uitgestelde beloning gaat niet meer op, want ja. Hoe lang moeten we het dan uitstellen?

Gelukkig hebben restaurants daar goed op ingespeeld. Overal zie je nu @home kits. Hoogste tijd om er eentje uit te proberen. Misschien weet je dit nog niet over mij, maar ik ben een echte theeleut. Ik heb mokken van een halve liter, heb een thermoskan geconfisqueerd op werk en heb een immense voorraad (verse) thee. Net als nagellak overigens, maar daar hebben we het niet over. Waar gaat dit heen denk je? Er is een restaurant die niet (zoals zoveel anderen) wijn matcht met hun gerechten, maar dat doet met thee. Jaja, een thee-arrangement. Ik heb het over Zheng. Bij Zheng wordt je meegenomen naar vroeger, naar het keizerrijk China, waar belangrijke mensen werden uitgenodigd voor een uitgebreid Zheng-banket. Laten zij nou net een vijf gangen Valentijnsdiner samengesteld hebben. Ik neigde eerst naar de vega-variant, maar als ik zie wat er bij het non-vega menu staat ben ik snel om. Wat een contrast, vroeger gingen mijn beste vriendin en ik jaarlijks een long chicken doen bij de Burger King met Valentijnsdag. Over upgrades gesproken.

Ergens in de middag krijg ik een tas met daarin alle gerechten. Ik check toch even of alles erin zit voor twee personen. Ik stuit op een aantal twijfels. Zo zijn er een aantal bakjes die er maar 1x in zitten ipv 2x. Na een telefoontje heen en weer zou dit moeten kloppen. Hm oke, ik twijfel nog maar het zal wel goed zitten. In de tas zit ook een gedicht, een spotify playlist en twee geurkaarsjes in de vorm van een hartje. Hoe leuk is dit? Ik heb nu al zin in de full experience.

We beginnen met een broodje en een dip. De broodjes zijn lekker zacht, alsof ze gestoomd zijn, en hebben anijszaad over zich. Ik hou daarvan, iets afwijkends. Iets anders dan anders. Erbij krijgen we een oosterse dip op basis van sojabonen denk ik. Dit doet precies wat er in een restaurant zou gebeuren: je wordt geprikkeld. Je krijgt zin in meer van hetzelfde en je weet dat er veel meer gaat volgen. Ik verkies dit trouwens boven de simpele boter met zout of olijfolie.

Nu begint het echte werk. Water koken voor de thee, oven aan. Oh nee oven uit, die heb ik nog niet nodig. We beginnen met de zalm. Deze drie stukjes moeten in een driehoekige vorm op het bord komen. Huh? Ik heb maar twee stukjes zalm. Het kleine bakje zoetzuur moeten we ook verdelen over twee gerechten en dan staat er nog dat we wat moeten overhouden. Huh? Dit kan toch niet kloppen? Toch maar weer even bellen. “Nee, we hebben het echt per twee verpakt.” Dit vind ik dus vervelend, maar we maken er wel wat van. Snel verder met de opmaak: dressing erover heen, dotjes zoete aardappelcrème en daarna garneren met cress en bloemen. Ondertussen schenken we de thee (moest op 85 graden) en kunnen we aan tafel. We serveren gezouten zalm met gerookte paling, zoete aardappelcrème en een dressing van rode biet, soja en wasabi. Ik ben wel een beetje onder de indruk van mezelf. Dat bordje heb ik echt mooi opgemaakt haha. Laten we snel door naar de smaken. We trappen af met een groene thee, een echte groene thee. Hij ruikt grassig en smaakt wat nootachtiger. De zoete aardappelcrème vind ik spannend. Hoe verhoudt dat zich tot de oosterse smaken? Meestal vind ik de smaak namelijk erg uitgesproken. Deze niet hoor, het is aards, romig en heeft iets ondefinieerbaars in zich. Erg lekker. De zalm is stevig, maar zacht van smaak en niet zo vet als je bij zalm gewend bent. Allemaal fijne effecten van het pekelen. Ondertussen had ik *yum* gewild dat er meer paling was. Over de dressing wil ik trouwens ook nog iets kwijt. Ik drink dus wel eens pure rode bietensap. Waarom? Nouja, ter aanvulling en het doet van alles voor je. De smaak alleen, niet zo heel best. Deze dressing brengt de biet naar een ander niveau, naar een ander werelddeel. De soja en wasabi komen even om de hoek gluren maar blijven op afstand, waardoor elk element van deze dressing intact blijft. Ik ben onder de indruk. Op naar gang 2!

Zeebaars en Lam, Scent of Spring

Hier ben ik dus echt benieuwd naar. Het klinkt wel als mijn soort surf en turf. Na het eerste gerecht zijn mijn verwachtingen hoog, dus ik hoop alleen maar dat we op dezelfde voet verder gaan.

De oven gaat aan, vis erin. De bouillon wordt opgewarmd in de magnetron. Ik open het bakje en word blij verrast. Een hartje! Een paars hartje gemaakt uit koolrabi. Dit vind ik echt leuk. Ik hou ervan als er gelet wordt op details. We beginnen met opmaken: Garnituur op het bord, vis erop, viskoekjes ernaast. Bouillon eromheen, dotjes sojabonencrème rondom het gerecht. De crunch van ansjovis en zeewier gaat eroverheen. Afmaken met bloemen en cress. Check. We serveren zeebaars gevuld met lam | sojaboon-knoflook crème | zeewier | bouillon van lam en zeebaars. De thee wordt getrokken op 90 graden en ruikt kruidig. Het heeft een fruitige smaak met hints van jasmijn. Aan het eind komt het aroma van het limoenblad naar boven.

Dit is wel echt een nieuw gerecht voor mij. Ik heb nog nooit een vis gevuld met lam gegeten. Ook wel een beetje tricky. Lam kan al snel overheersend zijn en dat zou zonde zijn van de zeebaars. Maar ook hier schiet Zheng in de roos. Dit gerecht is zo goed in balans gebracht. De smaak van de lam is subtiel en gaat zo mooi samen met de zachte zeebaars. Mijn moeder gaat vooral goed op de sojaboon-knoflookcrème. Die overigens heel lekker is samen met de crisp van zeewier.

Coquille en gamba, Grey Xiaojie

So far, so good. Inmiddels krijg ik een beetje door hoe de gerechten moeten worden opgemaakt. Bakje met hoofdelementen in de oven, saus in de magnetron. Het lijkt trouwens alsof de instructies niet zijn nagelezen. Het is wat rommelig geschreven. Ja, ik ben iemand die let op details. Wen er maar aan. De salade van maïs komt in een klein bakje. Kijkend naar het plaatje zou ik alles moeten gebruiken, maar volgens de klantenservice moet ik dit verdelen over twee borden. Hm, dan maar een ruime koffielepel salade per persoon. Vervolgens de hoofdelementen op het bord en.. ze hebben wéér een hartje verstopt in de garnituur. Love it. We gaan door met dotjes, saus, crumble en bloemen. We serveren gebakken coquille met bovenop XO | wonton met gamba en bosui | rode curry saus. Voor de niet-kenners, xo is niet afgeleid van de xoxo (kusje knuffel) maar een mengsel van luxe ingrediënten gebakken in olie. Denk aan de St. Jacobsschelpen, garnalen, kuit en allerlei specerijen. De thee is een blend van Earl Grey en groene jasmijn. Ik ben echt geen fan van Earl Grey thee, maar deze doet het errug goed met dit gerecht. De combi met jasmijn maakt ook dat hij niet te sterk wordt. Mijn moeder is opnieuw lyrisch over de dotjes. Dit keer van groene szechuan pepers. Het heeft een frisse smaak met tegelijkertijd de smaak van peper maar zonder de echte pittigheid. Ik ben ondertussen weg van de maïssalade. Die is fris en romig door de crème fraîche, zoet door de mais, heeft een zuurtje door de gojibes en nog een kleine crunch door de pijnboompitten. Ook de saus is romig, brengt het gerecht terug naar Azië en is heel lekker in combinatie met de thee. Laten we vooral ook niet de wonton en coquille vergeten.

Eend, Sultry Twilight

Gaan we weerrr. Tijd voor het hoofdgerecht. Gebraden eendenborstfilet | eendenlever | prei | shiitake | eendenbout gestoofd en soto saus. Bijgerecht: Gestoomd brood en zwarte sojabonen dip. Bijgerecht? Ohh was het brood geen voorafje? Oeps! Ik had eerder (en beter) naar het menu moeten kijken.

Bakje in de oven, saus in de magnetron. Bakje open en daar is het hartje weer! Van wortel dit keer. In het bakje vind ik ook eendenborstfilet, eendenbout, shiitake, prei, paksoi en een salade van shiitake en ui. Ik moet beginnen met de salade van shiitake en ui. Salade? Ik vind een paar snippers ui en twee uitgestoken shiitakes. Ik noem dat geen salade. Opnieuw errug royaal op de foto, zeer beperkt in het bakje. Jammer. Ik begin me ondertussen wel flink te irriteren aan de taalfouten in de beschrijving. HET ZIJN INGREDIËNTEN en BENODIGDHEDEN en de woorden thee en lepel horen BIJ ELKAAR. Oke focus. Terug naar het gerecht. Ik heb besloten niet meer naar de plaatjes te kijken want die matchen niet met de inhoud van de gerechten. We leggen alles uit het bakje op het bord, saus eromheen, dotjes op het bord, crumble eroverheen en bloemen in positie check! Nog even iets over de thee. Tot nu toe mijn favoriet. Hij ruikt rokerig en heeft een volle, maar warme smaak. En dan bedoel ik natuurlijk warm van de kruiden. Dan weer even over het gerecht. Wat ik leuk vind, is dat de eend in meerdere elementen in het gerecht terug komt. De gebruikelijke eendenborstfilet is lekker mals, de eendenbout is gestoofd en daarmee een soort pulled duck en dan nog de eendenlever die is glad, romig en vettig. Ik had dus graag iets van koolhydraten (nee ik bedoel niet het broodje) erbij gewild, salade (waar te weinig van was), een pureetje van aardappel/knol wat dan ook. Mijn moeder windt zich, ondertussen, nogal op over de paksoi. Die vindt ze erg droog. Het lijkt ook niet bereid te zijn, los van dat deze natuurlijk even de oven in is geweest. Jammer.

Matcha Mousse, Oolong Rose

Oh ik heb toch zo’n zin in het dessert. Matcha mousse | frambozenyoghurt crème met rozen | gemarineerde meloen | saus van passiefruit en rozen. Ik hou dus echt van zure dingen. Ik ben een groot fan van zure matjes, napoleon kogels, zure colaflesjes en dus ook passievrucht of markoesa zoals we dat in Suriname zeggen. Ben ook erg benieuwd of, en hoe dit keer het hartje verwerkt is. Door het dresseren van de verschillende bordjes en het in de vingers krijgen van de volgorde begin ik me een beetje een chef te voelen. De matcha mousse mag in het midden, daaroverheen rozen en frambozen parels (en hartjes!!). Dan de saus van passievrucht en rozen eromheen, fruit erop, decoreren met bloemetjes en tot slot de dotjes frambozen-rozen crème. De thee is een oolong. Oolong thee staat in China bekend als een van de gezondste theeën omdat het de spijsvertering ondersteunt. De smaak is bloemig, maar wel fris. Hij past dus ook wel goed bij het gerecht, want dit gerecht heeft alles. Het is fris, fruitig, zacht, zuur en crunchy. Ik ben fan van de zachte smaak van matcha, de zachte smaak van de frambozencrème die dan gaan spelen met de zure passievrucht, meloen en gojibessen. Een slokje thee brengt al die smaken weer zo goed samen. Zo zie je weer dat het allemaal gaat om het vinden van de perfecte balans.

Na deze vijf gangen voel ik me voldaan. Wat ik er van vond? Het menu was erg goed, gevarieerd en luxe. De gerechten zijn nieuw en smaken naar meer. Verder ben ik ook echt enthousiast over het thee-arrangement. Ik had niet gedacht dat de theetjes zo goed zouden matchen met de gerechten. Dat is wel echt een must-try! De voorpret begint ook al een aantal dagen eerder, bij de eerste mails, waarin je het menu en de bereidingen per gerecht toegestuurd krijgt. Er is ook veel aandacht besteed aan het restaurantgevoel en je voelt je werkelijk eventjes een chef. Een restaurant als deze, die veel aandacht besteed aan hun gerechten zou ook wat meer aandacht mogen geven aan andere details. Zo zou ik alles nalezen op spellingsfouten, ervoor zorgen dat de plaatjes matchen met de gerechten en ervoor zorgen dat er genoeg inhoud is voor twee gerechten. Desnoods door de bakjes per persoon te verdelen in plaats van bakje 1 en 2 te moeten delen en 3 en 4 voor jezelf te hebben. Desondanks, wel echt het proberen waard. Ik kan niet wachten tot ik weer een bezoekje kan brengen aan Zheng!

x Miss Connoesseur

Vind je dit bericht leuk? Doe je dan even een duimpje omhoog? 

Laat je me ook even (dat kan en mag zonder naam/email) in een reactie weten wat je van m’n post vindt?

Delicious December (deel 2)

2 reacties

“Dit is mijn soort petit four. Heerlijk bij de koffie of thee. Romig, crunchy, lekker en het smaakt vooral naar.. meer!”

Zoals ik al in mijn Alkmaar-blog noemde, wilde ik heel graag aan de slag met het koekje van eigen deeg. 17 december stond ik vol goede moed in de keuken. Alle ingrediënten lagen in eigen bakjes op het aanrechtblad en ik kon beginnen. Ik begon met de dadels. Normaal gesproken week ik de dadels in heet water en gaan ze daarna de blender in. Waarom ik daar niet voor heb gekozen, vroeg ik mij vrij snel na de start, ook af. Dadels hebben namelijk een velletje, een velletje wat normaal gesproken dus zacht wordt tijdens het weken en fijngemalen wordt in de blender. Nu had ik daar mijn twijfels over (omdat het een no-bake is) en besloot ik de velletjes van de dadels weg te halen alvorens ze te snijden. Ik besloot dit te doen, voor 500gr dadels. 500.gram. Dat zijn om en bij 30 (!) dadels. Vijf dadels verder vraag ik me af waar ik aan ben begonnen. Dit is echt priegelwerk en alles plakt, maar echt alles. Mijn vingers, de snijplank, mijn mes, mijn vingers… Op deze momenten vraag ik me af waarom ik steeds zo moeilijk moet doen. Tien dadels verder. Pff. Het is trouwens niet alleen pellen, het vruchtvlees blijft ook aan het velletje plakken dus: pellen, snijden, proberen het velletje van je plakkerige vingers af te krijgen en het vruchtvlees van je vingers en je mes in een bakje te krijgen. Waarom wilde ik er ook alweer zoveel maken? Ik besluit even mijn handen te wassen en opnieuw te beginnen. Bijna klaar. Ondertussen komen een aantal mensen de keuken in: Klaar? Nee? Wat duurt het lang zeg, waar ben je aan begonnen? JAHA.

“Smeuïg, de textuur van brownie, maar dan met de smaak van zoete gember, smeltend op de tong. Mag ik er nog 1? Of 4?”

“Dit is een smeuïg koekje met een bite; lekker. De combinatie met kokos doet me denken aan vakantie”

Als ik de laatste dadel heb gepeld, ben ik oprecht heel blij. Nu gaat het allemaal een stuk sneller. Het is eigenlijk heel simpel – ja los van hoe ik het eerste gedeelte heb aangepakt – om deze no-bake te maken. Ik heb deze op gevoel gemaakt, dus het recept is niet afgewogen. Je kunt het ook customizen naar jouw smaak. De basis bestaat uit dadels en boter. Je smelt een paar blokjes boter in een pannetje, daar doe je de fijngesneden dadels bij. Zorg er dan voor dat je hier, op laag vuur, een smeuïge pasta van maakt (de dadels smelten). Dit is je basis. Nu kun je er (optioneel) wat suiker of een siroopje aan toevoegen (karamel, vanille, hazelnoot). Haal je pannetje van het vuur af en kies wat jij in je koekje wilt. Ik heb gekozen voor gecrushte koekjes en noten, maar je kunt ook denken aan (gedroogd) fruit of havermout. Deze roer je er dan doorheen. Daarna doe je alles in een schaal en druk je alles goed aan. Doe je schaal dan in de koelkast en laat dit een nachtje staan. De dag erna kun je je ‘koek’ in stukjes snijden en vervolgens bestrooien (opnieuw:  met wat jij graag wilt). Ik heb twee varianten gemaakt, eentje met kokos (zoals geproefd in Alkmaar) en eentje met gingerbread koekjeskruim. Daarna is het tijd om te proeven! Mijn panel stond weer klaar, inclusief bij toeval een drie-jarige haha. Hij was in ieder geval enthousiast. Hoewel ik niet weet of dat goed of slecht is…

x Miss Connoesseur

Vind je dit bericht leuk? Doe je dan even een duimpje omhoog?

Laat je me ook even in een reactie weten wat je van m’n post vindt?

Dat helpt mij weer verder. Dit is overigens volledig anoniem. Het is dus niet nodig om je naam en/of e-mailadres in te vullen.

Delicious December (deel 1)

4 reacties

Het nieuwe jaar is begonnen, Blue Monday hebben we overleefd, de maatregelen worden er niet beter op en eigenlijk willen we liever niet meer terugdenken aan vorig jaar. Ondanks alles was heel december toch een feestje. Eh foodwise bedoel ik dan he. Dus voor deze blog, in een paar delen, toch nog even terug naar december 2020.

10 december was, na bijna vier jaar, mijn laatste werkdag in Leiden. Samen met een collega nam ik die dag afscheid van de poli. Als afscheidscadeau heb ik van mijn lieve collega’s een map gekregen waarin zij een persoonlijke suggestie deden voor een restaurant of recept voor mijn blog. Hoe leuk? Genoeg inspo voor de volgende blogs!

Omdat een groot afscheid niet kon, besloten die collega en ik samen wat te gaan eten. Hoe konden we de dag beter afsluiten dan met kaas en wijn? Ja, dat klopt. Kaas for dinner. Denk je kaas, dan denk je Fromagerie Bon. De vorige keer hebben we daar een 3-gangen proeverij gedaan. Dan waan je je overigens in Frankrijk. De geur van kaas en gedroogd vlees komt je tegemoet. Kleine ronde tafeltjes, houten klapstoeltjes, louvredeurtjes tegen de muur en Franse muziek maken het decor. Dan heb ik nog niet eens genoemd dat je bij elke gang ook een passend glas wijn krijgt. Daar genieten kon jammer genoeg niet, maar wel konden we een thuisproeverij kopen. We hadden er zin in (verkondigden al weken dat we dit zouden doen) en kozen voor 4-gangen inclusief vleeswaren. Je krijgt vier kazen per gang en bij een combinatie met charcuterie wordt een kaas per gang vervangen door vleeswaren. Twaalf stukken kaas? Ja.. we hadden toch iets te vieren? Gang 1 bestond uit geit, schaap en witschimmelkazen, gang 2 (half) harde kazen, gang 3 roodflorakazen en gang 4 blauwader. Vol goede moed gingen we van start, maar na gang twee kregen we het al aardig zwaar. Typisch gevalletje van hoogmoed.. Anyway, meer kaas voor de volgende dag toch? Later heb ik eenzelfde proeverij besteld voor kerstavond. Ik zal het maar niet hebben over de ellelange rij, de vrieskou, de regen, het missen van de bus en alle ellende die daaraan vooraf ging… Ik neem je mee naar de kaasjes uit de verschillende gangen. Want wat kun je nou verwachten van zo’n proeverij?

In de eerste gang (op foto 1 en 2 de eerste twee kaasjes) zat dit keer een frisse geitenkaas uit de Loire met structuren uiteenlopend van krijtachtig naar romig; een romige en ziltige geitenkaas omdat de geitjes grazen op een eilandje aan de Franse kust; een schapenkaas (voor de getraumatiseerden: Nee dit lijkt niet op je eerdere ervaring. Er is zoveel meer dan manchego) die erg smeuïg en romig is en tot slot een witschimmel, rauwmelkse koekaas, uit de Champagne-regio die in zout water is gewassen. Zowel bij de gangen zelf, als binnen elke gang worden de kaasjes opgebouwd van mild naar wat intensere smaken. Gang twee (kaasje drie en vier van foto 1 en 2) heeft mij toch wel het meest verrast. We startten weer met een geitenkaas, ietsje voller dan die hiervoor. Deze keer een Nederlandse kaas, maar gerijpt in de grotten van Frankrijk. Daarna een Italiaanse kaas, voor 80% koemelk en 20% geitenmelk, gewassen in wijn. Ja! WIJN! Vervolgens is ie ingelegd in rode druiven. Deze zitten ook nog over de korst heen. Deze kaas is wat harder en je proeft de subtiele rode wijnsmaak met vleugen door de kaas heen. Vervolgens was er een kaas uit Winsconsin, een combi van cheddar en parmezaan, gewassen in zoete espresso en gerijpt in gemalen koffiebonen. Dit is echt een van mijn favorieten. Je proeft de rijke smaak van cheddar, het zoute van de parmezaan en vervolgens het zoete van de espresso. Gang twee sloten we af met een variant op de pecorino. Deze schapenkaas is geïnjecteerd met zwarte truffel. De smaak is mild, maar tegelijkertijd intens en pittig. Een goede afsluiter voor deze gang en prima start voor de derde gang. De, tsja, stinkkazen. De eerste is een Nederlandse versie op de Taleggio. Heel aards, vol, romig en zalvig. Vervolgens een kaas uit het noorden van Frankrijk, opnieuw, gewassen in zout water. De geur is scherp en zo ook de smaak. Dit is nou zo’n kaas waar je aan denkt bij het concept: kaas en wijn. Ik kan hier wel van genieten. We gaan door met een kaasje, lijkend op een schattige muffin, een minivariant van de Epoisses. Het karakter van deze kaas is alleen niet zo schattig. Dit is dus een gevalletje “hij smaakt anders dan ie ruikt”. Ik krijg dat er bij sommigen maar moeilijk in, maar het is echt zo! Dit kleine kaasje heeft zoveel smaak in zich. Hij is gewassen in Marc de Bourgogne, een sterk destillaat, gemaakt van de pitten en druiven die na de persing van de wijn overblijven. De laatste kaas in deze gang, baas boven baas, is de Munster. Ik denk dat ik daar verder niets over hoef te zeggen.

Deze proeverijen zijn voor mij echt ultieme genietmomentjes. Verrassende kaasjes, prikkelende smaken en een heerlijk wijntje (of drie). Ik zou dit echt elke maand willen/kunnen doen. Ik moet er wel bij zeggen, doe dit alleen als je écht een liefhebber van kaas bent. Niet alleen van de oude brokkelkaas op de borrelplank.

x Miss Connoesseur

Vind je dit bericht leuk? Doe je dan even een duimpje omhoog? Dat helpt mij weer verder. Dit is overigens volledig anoniem.
Ps. Voel je vrij om hieronder een reactie te plaatsen. Het is hiervoor niet nodig om je naam en/of e-mailadres in te vullen.