Tag: blog

Culinaire crunches bij Calva

11 reacties

Deze blogger heeft door de jaren heen verschillende mensen verzameld en meegenomen naar verschillende restaurants. Een klein groepje bleef intruiged en wilde alle spots uit mijn little black book te weten komen. Met deze vertrouwde gezichten bleef ik dan ook restaurant na restaurant bezoeken en werd het vanzelfsprekend dat ik ze uitkoos. Onlangs bevond ik me in een situatie waarin de routine werd uitgedaagd, en niet op de gebruikelijke smakelijke manier. Een van mijn langdurige eetgenoten voelde zich beledigd, niet langer tevreden met het feit dat zijn smaakpapillen buiten de culinaire escapades werden gehouden. Plotseling stond deze persoon (zullen we hem X noemen?) aan mijn zijde, verlangend naar een plek aan de tafel in plaats van na afloop enkel de foto’s en verhalen te ontvangen. Deze oude nieuwkomer is vastbesloten om zijn plek aan de tafel te verdienen, maar laten we niet te snel gaan want ik moet wel vertellen dat dit een lastige eter is. Een persoon die aanvankelijk niets uit de zee wilde proeven, vond zichzelf in het gezelschap van iemand die niets liever doet dan oesters slurpen, mosselen prikken en wegsmelten bij coquilles. Oeps. Je begrijpt wel dat het mijn persoonlijke missie werd om hem mee te nemen in alles wat de oceaan te bieden heeft. Inmiddels zijn we een tijdje (en jawel, zelfs een visrestaurant) verder en wilde hij niet eens dat ik iets van vis als dieetwens opgaf. Mijn ogen vol waardering en in die van hem? Hm wat lichte spanning. Klaar voor de start? Af.

We lopen de rode loper op en komen binnen in een ruimte (met open keuken!) die door pilaren in twee is gedeeld. Wij komen precies tussen deze twee ruimtes te zitten. Het voelt als een privéplekje, waar we ook naast elkaar kunnen zitten, niet in alle drukte en toch alles meekrijgen uit het restaurant. Even later komt de serveerster aan. Ze leunde wat over de tafel heen en sprak erg zacht. Spiegelend leunden wij ook wat naar voren. Ze keek mij echter niet aan en was volledig gefocust op X.. Ik hoorde haar vragen of “je plat of buisend water wil; je oesters of bosham wil”. Je? Hallo ik zit hier ook? X wierp bij elke vraag van haar een blik op mij. Vervolgens de vraag naar cava. Dit had ik echter al vooraf geregeld, dus dat zei ik ook. Maar zelfs toen ik antwoord gaf op haar vragen, leek ze me niet op te merken. X keek soms vragend naar mij maar haar aandacht leek exclusief op hem gericht te zijn, ongeacht mijn aanwezigheid of reacties. Het oogcontact werd niet verbroken. Alsof medusa’s spell dan zou verbreken.. Het was een bijzonder verwarrend moment, alsof ik een ongewenste gast was op mijn eigen culinaire avontuur. Misschien was het een misverstand, een onbedoelde act van partijdigheid. Of misschien was het gewoon een bijzondere vorm van service die ik nog niet eerder had ervaren, maar het zat me niet lekker. Je reageert toch automatisch op geluid? Dus als het antwoord vanuit een andere hoek komt, dan richt je je toch tot diegene? Blijkbaar niet. De psycholoog in mij was geïntrigeerd, de mens in mij geraakt. Gelukkig kwam snel het eerste gerecht.

Amuse: oester met smaken van de chef, verschillende bereidingen van olijf; bereidingen van zomerkool; aardappelsalade met parmezaanse kaas en truffel
We beginnen met de oester, enkelvoud ja. Ik had er ook graag meer gezien. De oester wordt vergezeld door een licht komkommerschuim waardoor je naast het zilte ook een zoet smaakje krijgt. Tactisch schuiven we door naar de zomerkool wat een combinatie van crunch en frisheid met zich meebrengt, ergens zit ook een lichte romigheid verstopt. Wat dat precies is, kan ik zo snel niet duiden. In een klein glazen kommetje werden verschillende bereidingen van olijven geserveerd, een traktatie voor degenen die van intense smaken houden. Het olijfschuim gaf een lichte en luchtige textuur, terwijl stukjes olijf en crunches zorgden voor een samenspel van structuren en verschillende levels in intensiteit van dezelfde smaak, waarbij de ene gast het te krachtig vond en de ander er juist van genoot. De aardappelsalade met Parmezaanse kaas en truffel werd geserveerd op een lepel. Een klein hapje zorgde voor een heerlijk romige en zoute ervaring en was genoeg om je smaakpapillen weer tot rust te brengen.

Taco met avocado, saffraan, mais, zure ui
Even later kwam de chef aan tafel met een klein hapje. Een taco. Hij vroeg ons naar dieetwensen. Ik kreeg in plaats van rund een stukje vis, daarna vertrok hij weer en wenste ons een fijne avond.  X – blij dat hij zijn stukje rund kon behouden – en ik proostten met onze taco en keken elkaar verbaasd aan met volle mond. De Mexicaanse smaak brak door met deze smakelijke taco gevuld met avocado, saffraan, mais en zure ui. Het was een explosie van smaken die je meteen zin gaf in nacho’s en een zomerse sfeer opriep. X raakte er ook maar niet over uitgepraat. Iets zo simpels, maar zo goed op smaak.

Pulpo, gremolata en gemarineerde r’en
We zien dezelfde serveerster weer onze kant op komen met de borden. Ik spreek altijd met mijn tafelgenoten af dat ik het eerste deel onthoud en de ander het laatste deel zodat ik uiteindelijk alles goed op kan schrijven. We bogen ons weer wat naar voren om te horen wat het gerecht was. Door het gestamel en het volume kregen we flarden mee: inkt verwerkt in de mayo; radijs, rettich en rammenas. Verder kregen we een saus/jus van peterselie en chili, waarbij ze vertelde dat het vooral zoete chili was en we ons geen zorgen hoefde te maken over pittigheid no worries, nooit last van. Korte uitleg nog even vanuit mijn kant: pulpo is octopus; gremolata is een mengsel van citroenrasp, knoflook en peterselie; de drie r’en zijn dus de knollenfamilie rettich, radijs en rammenas. We krijgen een verfijnd gerecht waarbij de zachte maar stevige pulpo wordt afgezet tegen de frisse knollen samen met de romige mayonaise. Het is een apart gerechtje waarbij de saus wat mij betreft een te kleine rol in dit gerecht had. De kleur was uitgesproken en ik had wat meer van de smaak gehoopt. Misschien was de ietwat pittige chili toch niet zo’n slecht idee geweest?

Bisque, crouton en rouille
Niet veel later kregen we een espresso kopje op tafel. Wel verrassend want je verwacht een groter gerecht. Het is een bisque van schaaldieren met een crouton met rouille van saffraan aioli. Terwijl ik hierover schrijf, begin ik langzaam weer in Pavlov’s hond te veranderen. Waarom? In een woord: wow! Wow. Wow. Wow. Grootse smaken in dit klein kopje. Ik weet niet waar ik moet beginnen, maar het is een combinatie of nee explosie van de ziltige zee met het zoete van de schaaldieren. De rouille voegde een romige textuur toe die het geheel compleet maakte. Dit kleine kopje zit vol met smaken, smaken die ik eigenlijk nog niet wil laten gaan als ik bij de laatste slok aan kom. X kijkt me aan en zegt: wil je mijn laatste slokje? Ik ontmoet zijn blik en glimlach. Natuurlijk! Het blijft waarschijnlijk een mysterie of dit een vriendelijk gebaar is of dat de oceaan hem al te veel wordt.

Bospeen bereidingen, polenta en vadouvan
Het volgende gerechtje bleek volledig vegetarisch te zijn. Dit wekt altijd mijn nieuwsgierigheid, aangezien ik doorgaans geen fan ben van volledig vegetarische gerechten. Ik was dan ook erg benieuwd naar de creatieve twist die ze hieraan hadden gegeven. Diverse bereidingen van wortel presenteren zich op het bord in de kleuren van de aankomende herfst. Het gebruik van de complete wortel, inclusief het groen, voegt niet alleen een esthetisch element toe maar getuigt ook van inventiviteit in de keuken. Onderaan ligt een bedje van polenta, het krokantje is gekruid met vadouvan. X herhaalt nog even twee keer: “Zet er even bij dat het om Indiase kruiden gaat.” … haha dat wéét ik, wel lief dat hij zich zorgen maakte dat ik achter zou blijven in deze simpele kwestie. De polenta lijkt ge-upspiced te zijn door een hint van kaas. Er lijkt een pittige, zoute vleug doorheen te zitten, verrassend en erg lekker. Misschien wordt dit toch wel wat. Een vleugje sinaasappel zorgt voor een verfrissende noot door deze oranje sensatie. Er is niks simpels aan dit gerecht en ik blijf me verbazen over hoe je zoveel verschillende dingen kunt doen met zelfs de meest eenvoudigste ingrediënten. Wie had gedacht dat wortel zo lekker kon zijn? Wie had gedacht dat ík een groentegerecht als favoriet kon hebben?

Zeeduivel, lardo en gerijpte soja
Het derde visgerecht van de avond verschijnt op tafel en ik kan niet anders dan hopen dat X er net zo van blijft genieten als ik.. of zou hij de volgende keer toch weer alleen de foto’s willen zien? Ik zeg nog even dat de zeeduivel wel een stevige vis is, dus dat hij zich in ieder geval geen zorgen hoeft te maken over bepaalde structuren. Lardo is trouwens rugspek van een Italiaans varken dat met zout en rozemarijn gerijpt is. Het zou dan met knoflook ingewreven worden en in een marmeren bassin gerijpt worden. Klinkt fancy he? Onze serveerster heeft het echter over ‘spek’. Verder vertelt ze dat er pak soi en gnocchi bij zit en saus van boter en aceto. Later hoor ik aan een andere tafel weer dat het soja is en op de kaart zie ik uiteindelijk gerijpte soja. Nou goed, wat het ook was: de saus was net zo hoog op smaak als de bisque, wow. Het was een lekker gerecht; de vlezigheid van de vis en de zachte gnocchi. Ik keek opzij en er was iets opmerkelijks gebeurd tijdens ons etentje. Plotseling, ergens tussen de taco en nu, merkte ik dat X zich begon te ontwikkelen tot een meer bedreven verteller als het ging om het beschrijven van het eten. Langzaamaan weet hij steeds beter wat ik wil horen en krijg ik meer dan alleen: nom! lekker! Hij vertelt dat de groentes een crunch aan het gerechtje geven die hij anders zou missen. Nadat onze borden zijn opgehaald, vertelt hij dat de zeeduivel enorm verraste. Ik kon niet anders dan glimlachen, als hij blij wordt van vis dan heb ik mijn taak volbracht en oja chef, jij al helemaal!

Cannelloni, ossenstaart en mascarpone
Ondanks deze shift was hij erg blij toen hij eindelijk iets van vlees op zijn bord kreeg. Ik daarentegen kreeg een heerlijk stukje scholfilet. Er zat een crème van mascarpone omheen, hij kreeg vleesjus. Ik vroeg of ik wat anders had. Ja dat was wel zo. Al kon ze niet vertellen wat ik dan had. Voor mij deed het gerechtje niet onder, ondanks dat ik de cannelloni niet had. Ik hoorde rechts van mij allemaal goedkeurende geluiden en al snel was het bord leeg.

Kaasselectie / Hongaarse appeltaart
Voor het dessert gingen we ook beiden onze eigen weg, want naast vis is hij dus ook absoluut geen kaasliefhebber of sterker nog.. Nee laat ook maar, ik zal niet verder in detail treden. Ik krijg een kaasplankje met vijf verschillende soorten kaas. Niet de meest uitgesproken kazen, maar een kleine opbouw. Van mij hadden ze wat meer ‘oempf’ mogen hebben, helemaal kijkend naar de gerechten die de afgelopen uren op onze tafel langskwamen. Terwijl ik langzaam aan het smikkelen was, wachtte hij op de chef die het gerecht af zou maken. Aan tafel werd nog even toegelicht wat de Hongaarse appeltaart inhield en vervolgens werd er nog vanillesaus gegoten. Weer zo’n toevoeging aan de hele ervaring.

Na afloop namen we alles nog even door en werd de taco door hem als het gerechtje van de avond uitgekozen. Ik moest lachen, het kleinste hapje maar wel het meeste indruk achtergelaten. Voor mij was de bisque de grote nummer 1 .. over gerechten gesproken waar je me wakker voor mag maken.. We sluiten de avond af met een gesprekje met de chef bij de jassen. Hij nam, net als bij de taco, even de tijd om bij de garderobe langs te komen, begroette ons hartelijk en vroeg hoe we van de culinaire ervaring genoten hadden. Ik kan me voorstellen dat het vermoeiend is om een aantal keer per avond ditzelfde gesprek te voeren, geloof me want ik praat voor mijn werk. Toch gaf deze kleine moeite een warm en persoonlijk tintje aan de avond, waardoor niet alleen de smaakpapillen werden verwend, maar ook het gevoel van welkom en waardering werd versterkt. Echter, toen ik later de bon nogmaals nakeek, ontdekte ik dat ik dubbel had betaald voor de cava.. Hoewel het een teleurstelling was, besloot ik het met een glimlach te incasseren want: mijn grootste win van de avond? X die binnen het zeebanket de transformatie maakte van een ‘nee, dank je’ naar een nieuwsgierige ‘misschien wel’.

Service: 6 – los van de chefs
Eten: 8,5
Sfeer: 8

x Miss Connoesseur

Laat je me ook even (dat kan en mag zonder naam/email) in een reactie weten wat je van m’n post vindt?

Een wandeling door tasty Amsterdam

5 reacties

In mijn vorige blog had ik het over de @home kits, maar de restaurants hebben ook iets anders bedacht want … Niet alleen zit iedereen in deze tijd vol aan thuisbezorgd en worden de homecooks geprikkeld, ook is half Nederland aan het lopen geslagen. Ik behoor ook tot deze groep. Nee geen nordic walking, gewoon wandelen. Dit begon vorig jaar in maart heel onschuldig met een wandeling op zondagochtend om 8u (een keer en nooit meer!!) om weer wat vrienden te zien, maar liep al snel uit de hand. Mijn minimum wilde ik op 8km hebben, maar al vrij snel zat ik steeds tegen de 20km aan. De meningen van mijn wandelpartners liep ook nogal uit een, maar ik heb een steady wandelmaatje gevonden. Hij is groot en ik ben klein en dat is niet… nee grapje, geen calimero-complex hier. Ik ben nooit degene die klaagt.. of nouja niet over de wandeling. Vraag maar na. Waar ik dus eigenlijk naar toe wilde: je ziet steeds meer stadswandelingen en daarmee ook take-away wandelingen. Het idee is dat je binnen een stad tussen 12u en 18u van restaurant naar restaurant wandelt en zo de stad beter leert kennen en tegelijkertijd de locals support. Klinkt dat niet als iets voor mij?

Samen met een vriendin, die ik al ruim acht maanden niet had gezien, ging ik dit in Amsterdam doen. We wonen niet bij elkaar in de buurt en normaal gesproken spraken we af in Utrecht of Amsterdam. Nu hebben we dat steeds uitgesteld en persconferentie na persconferentie afgewacht in de hoop dat er wat meer kon. Toen dat niet echt perspectief bood besloten we de winter uit te zitten (want, te koud) en eind maart af te spreken. De wandeling gaat langs vijf restaurants door heel Amsterdam, waar je op willekeurige volgorde langsgaat. Ik ga van restaurant ACE via In de Waag, Pikoteo en Boca’s naar Bar Pif. Van dit lijstje heb ik alleen eerder bij In de Waag gegeten, dus ik ben benieuwd! De zon schijnt en we beginnen onze wandeling. Bij ACE kreeg ik spareribs gelakt met Jack Daniels en cola en een salade on de side. Alleen de geur al liet een aantal voorbijlopende mensen stoppen en vragen wat ik toch in mijn handen had. De smaak deed niet onder. Wat was dit een goede eerste gang. Het vlees was sticky, juicy en supermals. Met elk hapje kwam er een vleugje cola en jack voorbij. Doe mij nog maar zo’n bakje, of twee.

Restaurant ACE
Spareribs in Jack Daniels en cola

Via de Herengracht liepen we weer terug richting Zeedijk voor In de Waag. Ondertussen was de zon achter dikke wolken verdwenen en vroeg ik me af waarom ik een tussenjas aan had en geen winterjas. Hier kregen we een bekertje met eendenborstfilet, aubergine, dotjes piccalilly en bramensaus. Het werd zo snel gezegd dat ik even af moest luisteren bij de rest van de wandelaars wat het bruine nou ook alweer was. We gaan dus terug naar wat aardsere smaken, past ook wel bij de wisseling van het weer. Lekker herfstig gerechtje en de piccalilly zorgt niet alleen in kleur, maar ook qua smaak voor een frisse verrassing. Ondertussen worden wij ook fris verrast. Fijn. Het regent.  

In de Waag
Eendenborst | Aubergine | Piccalilly | Bramensaus

Voor het derde restaurant mochten we zo’n 3 kilometer naar het noorden lopen, richting de havens. We lopen in een soort waas van miezer, waardoor de gevoelstemperatuur een aantal graden zakt. Langzaam worden mijn vingers gevoelloos en hopen we heel erg dat we, bij hoge uitzondering, toch binnen mogen eten. Wishful thinking misschien, maar je weet het nooit toch? Het einde van de wandeling, oftewel Pikoteo, is in zicht en we zien tafeltjes en stoeltjes buiten staan. YES. Ik ben nu dus gewoon blij dat ik straks in de regen buiten kan zitten eten. Een nieuw dieptepunt. We moeten even naar binnen om ons gerechtje op te halen, maar ik ben mijn fijne motoriek kwijt. Het lukt me niet om mijn mondkapje op te doen, ik hou ‘m maar voor mijn mond en probeer mijn telefoon te ontgrendelen. Ook dat gaat moeizaam. Grr. Voortaan altijd handschoenen in mijn tas doen. Ondertussen maak ik me zorgen over het gerecht en hoe ik dat dan ga eten met ijslolly’s als vingers. Of we nog wat willen drinken? Wijn, bier? Hm gaan we voor langzaam warm van binnen of voor warm én een potentiële  handwarmer. Met oog op dat ik mijn vingers aan de praat moet zien te krijgen, kies ik voor het laatste. Een gemberthee aub. We krijgen tostada met een soort doperwtenpuree, groene salsa, room(kaas) en koriander. Een tostada is een geroosterde of gefrituurde tortilla. Dit wordt uitdagend. Ik moet zorgen dat mijn bordje niet wegwaait, de salsa niet mijn mouw in druipt, alles op de tostada blijft liggen en deze niet breekt. Ik zou nu trouwens willen dat ik de room een beetje over de gehele tostada kon verspreiden om alle smaken tegelijkertijd te kunnen proeven, maar helaas. Het smaakt groen, gezond en de room(kaas) is echt next level.

Pikoteo
Tostada | Doperwten | Wortel | Groene Salsa | Room

We lopen verder richting de Jordaan. We komen in een straatje terecht waar het gezellig druk is, het lijkt bijna alsof corona hier niet bestaat. Buiten elk café ontstaat een eigen feestje en tegenover de cafés vindt je allerlei eetkraampjes. We komen aan bij Bar Boca’s en mogen kiezen uit een bao bun met pulled chicken of jackfruit. Ik heb net m’n portie groenten op dus ik kies voor kip. We krijgen een tas met daarin twee foambakjes (net die oude McChicken verpakking) en een fles wijn. Net voordat ik deze aan kan pakken wordt de fles eruit gehaald “dit is een foutje denk ik he?”. Hm of een cadeautje van de chef? Jammer geen wijn hier, wordt overigens ook niet geschonken want er loopt erg veel handhaving rond. Dan maar weer een gemberthee, dank u. De bun is echt superzacht en verre van taai (valkuil), de kip is goed op smaak en het zoetzuur is lekker fris. Yum.

Boca’s
Bao bun | Pulled Chicken | Zoetzuur

Onze volgende en laatste stop is op vijf minuten lopen. Nu hoop ik wel dat ik er goed aan heb gedaan om deze als laatste in de rij neer te zetten. We lopen naar Bar Pif en mogen naar binnen om onze bestelling door te geven en op te halen. Fijn, want dan kunnen we ook weer even opwarmen. De man vraagt expliciet naar mijn naam om op de bon neer te zetten. Ik kijk hem even aan, twijfel en zeg het dan. Dit gaat zo ongeveer vier keer fout, letters overslaan, van achter naar voren uitspreken, er zelf iets van maken maar uiteindelijk heeft ie ‘m. Geen oordeel hoor, dit is gewoon altijd hoe het gaat. Zo heeft mijn huisarts mij vroeger altijd Anja genoemd, viel ook niets tegenin te brengen. Ada is nu ook een veelgebruikt grapje onder mijn collega’s. Hoe dan ook, hij gebruikt mijn naam niet alleen voor de bon. Maar vraagt zijn collega ook om mij verder te helpen en later om het gerechtje naar mij toe te brengen. Ik moet zeggen, het is leuk. Het wordt wat persoonlijker zo alsof we elkaar al even kennen. Hoewel, hij mij dan. Ik heb geen idee wat zijn naam is. We krijgen onze wijn in een koffie to go-cup want alcohol op straat mag niet. Ik zie overigens ook wat mensen met een fles en een papieren zak. Dat is dan weer net te erg hobo-life voor mij. We krijgen een bakje met Arancini. Dat zijn gefrituurde risottoballetjes. Zo fijn dat we eindigen met iets warms. De risotto is klaargemaakt met cavolo nero, ook wel palmkool, een soort boerenkool waardoor het een groene kleur heeft gekregen. Deze bite heeft alles, de cliché crunchy van buiten, zacht en romig van binnen. De kaas die eroverheen geraspt is, geeft samen met de rucola pit aan het gerechtje. Dit smaakt naar meer. Als alles weer kan, kom ik hier graag nog eens eten.

Bar Pif
Arancini | Cavolo nero | Rucola | Kaas

Aan het eind van de rit komen we uit op een wandeling van 13km. Hoe leuk was dit! Ik heb lekker gegeten, nieuwe tentjes ontdekt én m’n beweging gehad. Wanneer weer?

x Miss Connoesseur

Vind je dit bericht leuk? Doe je dan even een duimpje omhoog?

Laat je me ook even (dat kan en mag zonder naam/email) in een reactie weten wat je van m’n post vindt?


Keizerlijk dineren

3 reacties

Hoe langer we iets niet kunnen, hoe meer we daar naar hunkeren. Hoe vaker we daaraan denken, hoe lastiger het wordt. Uitgestelde beloning gaat niet meer op, want ja. Hoe lang moeten we het dan uitstellen?

Gelukkig hebben restaurants daar goed op ingespeeld. Overal zie je nu @home kits. Hoogste tijd om er eentje uit te proberen. Misschien weet je dit nog niet over mij, maar ik ben een echte theeleut. Ik heb mokken van een halve liter, heb een thermoskan geconfisqueerd op werk en heb een immense voorraad (verse) thee. Net als nagellak overigens, maar daar hebben we het niet over. Waar gaat dit heen denk je? Er is een restaurant die niet (zoals zoveel anderen) wijn matcht met hun gerechten, maar dat doet met thee. Jaja, een thee-arrangement. Ik heb het over Zheng. Bij Zheng wordt je meegenomen naar vroeger, naar het keizerrijk China, waar belangrijke mensen werden uitgenodigd voor een uitgebreid Zheng-banket. Laten zij nou net een vijf gangen Valentijnsdiner samengesteld hebben. Ik neigde eerst naar de vega-variant, maar als ik zie wat er bij het non-vega menu staat ben ik snel om. Wat een contrast, vroeger gingen mijn beste vriendin en ik jaarlijks een long chicken doen bij de Burger King met Valentijnsdag. Over upgrades gesproken.

Ergens in de middag krijg ik een tas met daarin alle gerechten. Ik check toch even of alles erin zit voor twee personen. Ik stuit op een aantal twijfels. Zo zijn er een aantal bakjes die er maar 1x in zitten ipv 2x. Na een telefoontje heen en weer zou dit moeten kloppen. Hm oke, ik twijfel nog maar het zal wel goed zitten. In de tas zit ook een gedicht, een spotify playlist en twee geurkaarsjes in de vorm van een hartje. Hoe leuk is dit? Ik heb nu al zin in de full experience.

We beginnen met een broodje en een dip. De broodjes zijn lekker zacht, alsof ze gestoomd zijn, en hebben anijszaad over zich. Ik hou daarvan, iets afwijkends. Iets anders dan anders. Erbij krijgen we een oosterse dip op basis van sojabonen denk ik. Dit doet precies wat er in een restaurant zou gebeuren: je wordt geprikkeld. Je krijgt zin in meer van hetzelfde en je weet dat er veel meer gaat volgen. Ik verkies dit trouwens boven de simpele boter met zout of olijfolie.

Nu begint het echte werk. Water koken voor de thee, oven aan. Oh nee oven uit, die heb ik nog niet nodig. We beginnen met de zalm. Deze drie stukjes moeten in een driehoekige vorm op het bord komen. Huh? Ik heb maar twee stukjes zalm. Het kleine bakje zoetzuur moeten we ook verdelen over twee gerechten en dan staat er nog dat we wat moeten overhouden. Huh? Dit kan toch niet kloppen? Toch maar weer even bellen. “Nee, we hebben het echt per twee verpakt.” Dit vind ik dus vervelend, maar we maken er wel wat van. Snel verder met de opmaak: dressing erover heen, dotjes zoete aardappelcrème en daarna garneren met cress en bloemen. Ondertussen schenken we de thee (moest op 85 graden) en kunnen we aan tafel. We serveren gezouten zalm met gerookte paling, zoete aardappelcrème en een dressing van rode biet, soja en wasabi. Ik ben wel een beetje onder de indruk van mezelf. Dat bordje heb ik echt mooi opgemaakt haha. Laten we snel door naar de smaken. We trappen af met een groene thee, een echte groene thee. Hij ruikt grassig en smaakt wat nootachtiger. De zoete aardappelcrème vind ik spannend. Hoe verhoudt dat zich tot de oosterse smaken? Meestal vind ik de smaak namelijk erg uitgesproken. Deze niet hoor, het is aards, romig en heeft iets ondefinieerbaars in zich. Erg lekker. De zalm is stevig, maar zacht van smaak en niet zo vet als je bij zalm gewend bent. Allemaal fijne effecten van het pekelen. Ondertussen had ik *yum* gewild dat er meer paling was. Over de dressing wil ik trouwens ook nog iets kwijt. Ik drink dus wel eens pure rode bietensap. Waarom? Nouja, ter aanvulling en het doet van alles voor je. De smaak alleen, niet zo heel best. Deze dressing brengt de biet naar een ander niveau, naar een ander werelddeel. De soja en wasabi komen even om de hoek gluren maar blijven op afstand, waardoor elk element van deze dressing intact blijft. Ik ben onder de indruk. Op naar gang 2!

Zeebaars en Lam, Scent of Spring

Hier ben ik dus echt benieuwd naar. Het klinkt wel als mijn soort surf en turf. Na het eerste gerecht zijn mijn verwachtingen hoog, dus ik hoop alleen maar dat we op dezelfde voet verder gaan.

De oven gaat aan, vis erin. De bouillon wordt opgewarmd in de magnetron. Ik open het bakje en word blij verrast. Een hartje! Een paars hartje gemaakt uit koolrabi. Dit vind ik echt leuk. Ik hou ervan als er gelet wordt op details. We beginnen met opmaken: Garnituur op het bord, vis erop, viskoekjes ernaast. Bouillon eromheen, dotjes sojabonencrème rondom het gerecht. De crunch van ansjovis en zeewier gaat eroverheen. Afmaken met bloemen en cress. Check. We serveren zeebaars gevuld met lam | sojaboon-knoflook crème | zeewier | bouillon van lam en zeebaars. De thee wordt getrokken op 90 graden en ruikt kruidig. Het heeft een fruitige smaak met hints van jasmijn. Aan het eind komt het aroma van het limoenblad naar boven.

Dit is wel echt een nieuw gerecht voor mij. Ik heb nog nooit een vis gevuld met lam gegeten. Ook wel een beetje tricky. Lam kan al snel overheersend zijn en dat zou zonde zijn van de zeebaars. Maar ook hier schiet Zheng in de roos. Dit gerecht is zo goed in balans gebracht. De smaak van de lam is subtiel en gaat zo mooi samen met de zachte zeebaars. Mijn moeder gaat vooral goed op de sojaboon-knoflookcrème. Die overigens heel lekker is samen met de crisp van zeewier.

Coquille en gamba, Grey Xiaojie

So far, so good. Inmiddels krijg ik een beetje door hoe de gerechten moeten worden opgemaakt. Bakje met hoofdelementen in de oven, saus in de magnetron. Het lijkt trouwens alsof de instructies niet zijn nagelezen. Het is wat rommelig geschreven. Ja, ik ben iemand die let op details. Wen er maar aan. De salade van maïs komt in een klein bakje. Kijkend naar het plaatje zou ik alles moeten gebruiken, maar volgens de klantenservice moet ik dit verdelen over twee borden. Hm, dan maar een ruime koffielepel salade per persoon. Vervolgens de hoofdelementen op het bord en.. ze hebben wéér een hartje verstopt in de garnituur. Love it. We gaan door met dotjes, saus, crumble en bloemen. We serveren gebakken coquille met bovenop XO | wonton met gamba en bosui | rode curry saus. Voor de niet-kenners, xo is niet afgeleid van de xoxo (kusje knuffel) maar een mengsel van luxe ingrediënten gebakken in olie. Denk aan de St. Jacobsschelpen, garnalen, kuit en allerlei specerijen. De thee is een blend van Earl Grey en groene jasmijn. Ik ben echt geen fan van Earl Grey thee, maar deze doet het errug goed met dit gerecht. De combi met jasmijn maakt ook dat hij niet te sterk wordt. Mijn moeder is opnieuw lyrisch over de dotjes. Dit keer van groene szechuan pepers. Het heeft een frisse smaak met tegelijkertijd de smaak van peper maar zonder de echte pittigheid. Ik ben ondertussen weg van de maïssalade. Die is fris en romig door de crème fraîche, zoet door de mais, heeft een zuurtje door de gojibes en nog een kleine crunch door de pijnboompitten. Ook de saus is romig, brengt het gerecht terug naar Azië en is heel lekker in combinatie met de thee. Laten we vooral ook niet de wonton en coquille vergeten.

Eend, Sultry Twilight

Gaan we weerrr. Tijd voor het hoofdgerecht. Gebraden eendenborstfilet | eendenlever | prei | shiitake | eendenbout gestoofd en soto saus. Bijgerecht: Gestoomd brood en zwarte sojabonen dip. Bijgerecht? Ohh was het brood geen voorafje? Oeps! Ik had eerder (en beter) naar het menu moeten kijken.

Bakje in de oven, saus in de magnetron. Bakje open en daar is het hartje weer! Van wortel dit keer. In het bakje vind ik ook eendenborstfilet, eendenbout, shiitake, prei, paksoi en een salade van shiitake en ui. Ik moet beginnen met de salade van shiitake en ui. Salade? Ik vind een paar snippers ui en twee uitgestoken shiitakes. Ik noem dat geen salade. Opnieuw errug royaal op de foto, zeer beperkt in het bakje. Jammer. Ik begin me ondertussen wel flink te irriteren aan de taalfouten in de beschrijving. HET ZIJN INGREDIËNTEN en BENODIGDHEDEN en de woorden thee en lepel horen BIJ ELKAAR. Oke focus. Terug naar het gerecht. Ik heb besloten niet meer naar de plaatjes te kijken want die matchen niet met de inhoud van de gerechten. We leggen alles uit het bakje op het bord, saus eromheen, dotjes op het bord, crumble eroverheen en bloemen in positie check! Nog even iets over de thee. Tot nu toe mijn favoriet. Hij ruikt rokerig en heeft een volle, maar warme smaak. En dan bedoel ik natuurlijk warm van de kruiden. Dan weer even over het gerecht. Wat ik leuk vind, is dat de eend in meerdere elementen in het gerecht terug komt. De gebruikelijke eendenborstfilet is lekker mals, de eendenbout is gestoofd en daarmee een soort pulled duck en dan nog de eendenlever die is glad, romig en vettig. Ik had dus graag iets van koolhydraten (nee ik bedoel niet het broodje) erbij gewild, salade (waar te weinig van was), een pureetje van aardappel/knol wat dan ook. Mijn moeder windt zich, ondertussen, nogal op over de paksoi. Die vindt ze erg droog. Het lijkt ook niet bereid te zijn, los van dat deze natuurlijk even de oven in is geweest. Jammer.

Matcha Mousse, Oolong Rose

Oh ik heb toch zo’n zin in het dessert. Matcha mousse | frambozenyoghurt crème met rozen | gemarineerde meloen | saus van passiefruit en rozen. Ik hou dus echt van zure dingen. Ik ben een groot fan van zure matjes, napoleon kogels, zure colaflesjes en dus ook passievrucht of markoesa zoals we dat in Suriname zeggen. Ben ook erg benieuwd of, en hoe dit keer het hartje verwerkt is. Door het dresseren van de verschillende bordjes en het in de vingers krijgen van de volgorde begin ik me een beetje een chef te voelen. De matcha mousse mag in het midden, daaroverheen rozen en frambozen parels (en hartjes!!). Dan de saus van passievrucht en rozen eromheen, fruit erop, decoreren met bloemetjes en tot slot de dotjes frambozen-rozen crème. De thee is een oolong. Oolong thee staat in China bekend als een van de gezondste theeën omdat het de spijsvertering ondersteunt. De smaak is bloemig, maar wel fris. Hij past dus ook wel goed bij het gerecht, want dit gerecht heeft alles. Het is fris, fruitig, zacht, zuur en crunchy. Ik ben fan van de zachte smaak van matcha, de zachte smaak van de frambozencrème die dan gaan spelen met de zure passievrucht, meloen en gojibessen. Een slokje thee brengt al die smaken weer zo goed samen. Zo zie je weer dat het allemaal gaat om het vinden van de perfecte balans.

Na deze vijf gangen voel ik me voldaan. Wat ik er van vond? Het menu was erg goed, gevarieerd en luxe. De gerechten zijn nieuw en smaken naar meer. Verder ben ik ook echt enthousiast over het thee-arrangement. Ik had niet gedacht dat de theetjes zo goed zouden matchen met de gerechten. Dat is wel echt een must-try! De voorpret begint ook al een aantal dagen eerder, bij de eerste mails, waarin je het menu en de bereidingen per gerecht toegestuurd krijgt. Er is ook veel aandacht besteed aan het restaurantgevoel en je voelt je werkelijk eventjes een chef. Een restaurant als deze, die veel aandacht besteed aan hun gerechten zou ook wat meer aandacht mogen geven aan andere details. Zo zou ik alles nalezen op spellingsfouten, ervoor zorgen dat de plaatjes matchen met de gerechten en ervoor zorgen dat er genoeg inhoud is voor twee gerechten. Desnoods door de bakjes per persoon te verdelen in plaats van bakje 1 en 2 te moeten delen en 3 en 4 voor jezelf te hebben. Desondanks, wel echt het proberen waard. Ik kan niet wachten tot ik weer een bezoekje kan brengen aan Zheng!

x Miss Connoesseur

Vind je dit bericht leuk? Doe je dan even een duimpje omhoog? 

Laat je me ook even (dat kan en mag zonder naam/email) in een reactie weten wat je van m’n post vindt?

Delicious December (deel 3)

8 reacties

Dit keer een ander soort blog. Geen restaurant review, geen recept maar een tasting.
De adventkalender: Aftellen met wijn, dat klinkt toch fijn?

Aldi had iets leuks bedacht. In november kwam ie uit: de wijn-adventkalender. Aftellen tot kerst met wijn. Hoe leuk is dat? Ik zei nog tegen mijn collega dat we dat hadden moeten doen tot ons afscheid, maar 24 wijn in drie weken is een beetje too much. Ondertussen had ik ‘m in huis gehaald. Hier en daar werd gevraagd of ik een grapje maakte. Nee, hoezo? Ik besloot al om eerder dan december te beginnen want elke dag een wijntje ging me toch wel te ver. Zes weken tot kerst. Dat betekent: vier wijntjes per week. Do-able toch? Mijn collega’s dachten daar anders over. Ik besloot er een weekje bij te nemen, dan zou ik klaar zijn in de week van kerst ipv voor kerst. “Ongeveer drie per week om het nét te halen”, zei ik. “Dan haal je ook nét een DSM-diagnose”, zeiden ze. … Thanks.
(Voor de duidelijkheid: DSM staat voor Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders en is een classificatiesysteem waarin internationale afspraken zijn
gemaakt over aan welke criteria je moet voldoen om te spreken van een bepaalde psychische stoornis)

In de adventkalender zaten in totaal 19 verschillende wijnen (wit, rose, rood en bubbels). Vijf wijnen zaten er dubbel in. Ik neem je mee in de verschillende wijnen, de beschrijving en mijn mening. En nee, ik heb bewust geen moeite gedaan voor ‘de perfecte foto’, want dit is ook gewoon hoe het is toch? Je bent ergens mee bezig, wil gaan eten of op de bank neer ploffen en denkt: ik heb zin in een lekker wijntje en dat is het moment dat je er eentje pakt.

1. Kaapse Pracht rood
“Vriendelijk, frisse rode wijn boordevol rood fruit en een vleugje kruiden”
De eerste wijn is de Kaapse Pracht Droe Rooi Wyn. Ik ben heel benieuwd. Hoe kan een wijn vriendelijk zijn? Frisrood doet me ook vooral denken aan de rode dubbelfris. Mijn zus en ik deden vroeger ook alsof dat rode wijn was. Bijzonder, als je erover nadenkt. Maar goed, dat was ook in de tijd dat er nog chocoladesigaretten bestonden, dus ja. Terug naar de wijn. Hij ruikt erg fruitig. Daar komt het rode fruit naar boven. Een klein slokje en opnieuw heel fruitig. Meteen daarna vind ik hem vlak en wat flauw worden. Nu snap ik het vriendelijke. Ik denk dat dit een goede instap rode wijn is. Het vleugje kruiden komt terug in de afdronk. Niet echt mijn wijn dit.

2. Witte wijn fris 
“Expressieve droge witte wijn. De smaak is levendig met een mix van citrusvruchten en tropisch fruit”
Wijn nummer twee is wit. Een hele simpele en wat goedkope look. De fles is ook van plastic. Ik weet niet of ik hier veel van kan/mag verwachten. Maar ook ik zal, erg cliche, niet het boek judgen by its cover. Of in dit geval the wine by its flesje. De geur is fris maar wat vlak, kan er niet veel van maken. Eerste slok: er gebeurt niet zoveel in mijn mond en op mijn tong. Geen prikkels, geen zuurtje, niks. Ik vind dit niet bepaald “levendig”. Voor mij een typische horecawijn. Ga er niet meer van maken. Next?

3. El Árbol Cabernet Sauvignon
“Zwoele rode wijn met vers en gedroogd zwart fruit in geur en smaak. De wijn komt uit Chili. Geur van pruimen, bramen en chocolade. Toegankelijk en lange afdronk.”
Wijn nummer 3 is een wijn uit Chili. Dat belooft wat. Meestal ben ik wel fan van Chileense wijnen, maar zwoel? Eerst vriendelijk en nu zwoel. Ze weten het wel te verkopen. De geur is inderdaad pruimen. Chocolade ruik ik niet. Bij de eerste slok komt snel een vleugje chocolade voorbij, snel vervolgt door de bramen. Daarna trekt de smaak al snel naar mijn kaken toe en voelt het net alsof ik zojuist een zuur matje heb gegeten. Ken je dat? Dat kietelende, trekkende gevoel in je kaken? De afdronk daarentegen is zoals beschreven: lang en mooi. Dat is denk ik wel het beste aan deze wijn.

4. Cava Gran Livenza
“Frisse, mousserende wijn uit Spanje. Evenwichtige en zachte smaak met een verfijnde mousse. Het perfecte aperitief!”
Yes, daar zijn de bubbels. Als we dan toch bezig zijn met karaktereigenschappen op wijnen toepassen. Dit is nou zo’n typische ik-wil-iedereen-pleasen-wijn. Niet te zuur, niet te droog, niet te bubbly. Sommigen zullen ‘m te vlak vinden en voor sommigen is ie perfect. En ik? Ik zit er tussenin en mis de oempf.

5. Alameda Chardonnay
“Frisdroge Chardonnay met rijp wit fruit in de geur. Zuiver en zacht in de mond met wat perzik na.”
Wijn nummer vijf is een Chardonnay. Over het algemeen zeg ik nay tegen Chardonnay. Maar ik laat me graag verrassen. De wijn ruikt fris en heeft eenzelfde smaak. Bij de eerste slok prikkelt hij het puntje van tong, komt er een vlug zuurtje en vervolgens wat fruitigs naar boven. Ik denk iets van meloen te proeven. De rest weet ik echt niet. De afdronk heeft iets ziltigs. Ik heb nu zin in oesters…

6. Faustino Rivero Ulecia Rioja
“Rood fris en rijp fruit domineert deze aromatische blend van Tempranillo en Garnacha.”
Wijn nummer zes, een rioja! Ah hier heb ik zin in. Ik heb niet veel op of aan te merken aan deze. Hij ruikt kruidig en naar rood fruit. Hij is soepel in de mond en ik proef de houttonen in de afdronk. Priiima.

7. Rode wijn soepel rood
“Rode wijn met karakter en een mooie ronding. Met aroma’s van zwart fruit en kruiden. De smaak is aromatisch, soepel en rond.”
Wijn nummer zeven lijkt op wijn nummer twee. Simpele look. Er staat op het label dat het perfect in combinatie is met kaas en pasta. Laat ik nou net een quatro fromaggi pasta hebben besteld. Dit moet goedkomen. Ik ruik zwart fruit. De eerste slok is een beetje vlak. Is ie soepel? Ja. Heeft ie karakter? Nee. Een paar happen en slokken verder: Mijn pasta overheerst deze wijn.. na afloop proef ik eigenlijk alleen nog de kruiden. Van de wijn of de pasta?

8. El Árbol Sauvignon Blanc & Chardonnay Reserva    
“De Reserva is een mix van sauvignon blanc en chardonnay, waarbij de expressieve smaken van rijpe perzik en meloen mooi in balans zijn met frisse zuren.” 
Deze wijn ruikt echt heel fruitig. Ben heel benieuwd. Oh. Hij smaakt wat vlakker. Ik had toch ergens gehoopt dat de geuren ook terug zouden komen. Bummer..

9. Kaapse Pracht Rosé
“Soepele en frisse rosé boordevol rood fruit in de smaak.”
Oké ik ben geen fan van rosé. Tijdens een wijnproeverij thuis heb ik er na lange tijd eentje gehad waarvan ik dacht: hm dit heeft wel wat. Weet overigens niet of dat lag aan de vijf witte wijntjes die daaraan vooraf zijn gegaan. Proeven hè, niet hele glazen. Maar oké, terug naar hier. Ik ben heel benieuwd naar deze. Geur: vlak. Smaak: Boordevol rood fruit? Ik vond ‘m nietszeggend. Sorry.

10. Le Petit Arcade Sauvignon Blanc
“In de neus lekker tropisch fruit. De smaak is open en rijk.“
Nummer 10. We zijn over de helft heen. Deze ruikt echt heel lekker, iets met meloen en mango. Tropisch in de neus: check. Hopelijk doet deze het wat beter in de mond dan nummer acht. Hm, ik proef vooral de mineraliteit. Ik vind hem niet per se open en rijk.. hoe dan ook niet veel op aan te merken. Best wijntje.

11. Alameda Merlot & Carménère Reserva 
“Intens aromatische rode wijn met tonen van rijpe bramen en kruiden.”
Deze wijn heeft een diepe geur. Lange afdronk. Lekkere houttonen. Dit noem ik nou wel een rijke smaak. Eindelijk eentje naar mijn wens.

12. Baron de l’Herme Bordeaux
“Karakteristieke rode Bordeaux met fris rood fruit in geur en smaak.”
Fris rood fruit in de geur? Ik weet niet zo goed wat daarmee is gebeurd, want ik vind de geur wat metalig. Oxidatie is de term geloof ik. Dat merk je ook weer door het, niet passende, zuurtje in de smaak. Jammer want hij heeft wel potentie.

13. Bouquet du Comtat Côtes du Rhône
“Rode wijn met fijne kruiden en jamachtig rood en zwart fruit in de volle smaak.”
Deze wijn is niet alleen jamachtig rood, maar neemt dat mee in de smaak. Hij is wat zoeter. Bijzonder, dat heb ik nog niet eerder gehad. Verder heeft ie, zoals beloofd, een volle en diepe smaak. Lekker!

14. Kaapse Pracht Wit
“Frisdroge witte wijn met wat groene appel en limoen in het aroma.”
We zijn weer aangekomen bij een Kaapse. Eerder in de kalender was dit niet echt een favoriet, maar wie weet doet deze witte wijn het beter. Hij ruikt fruitig, maar oeee deze heeft een flink zuurtje. Geen zuur matje meer, maar Napoleon zuur. Dat zullen die groene appel en limoen wel zijn.

15. Le Petit Arcade Merlot
“Zwarte bessen, bramen en drop. Verleidelijk, rond en zacht, met rijp zwart fruit in de afdronk.“
Haha daar gaan we weer met die termen. Ben benieuwd hoe deze wijn mij gaat verleiden. Geen aardbeien en chocolade, maar bramen en drop. Nee ik ben niet verleid (misschien had ie mijn zus moeten hebben), maar het is wel een heerlijke diepe wijn!

16. Le Petit Arcade Grenache Rosé
“Aangenaam open en aromatisch in de geur. Wat rode bessen, frambozen en aardbei. Lekker lichtvoetig fris en sappig, met goede zuren na.”
PAS. Oké oke, ik heb wel eerlijk geproefd. Het klinkt immers best goed toch? Maar nee, ik vind dit toch echt niet aangenaam of open of aromatisch.

17. Mayor de Castilla Rueda Verdejo
“Intens aromatische en frisse witte wijn met groene appels, anijs en wat citrus in de smaak.”
Na de chardonnay en sauvignon is daar dan ook de verdejo. Meestal mijn go-to, dus ik ben heel benieuwd. Zitten de lekkerste wijntjes aan het eind? Hij ruikt fris en naar mineralen. Hij smaakt ook zo. Lekker fris en zacht in balans met het zuurtje. Krijgen we de pinot grigio ook nog?

18. Quanto Basta Pinot Grigio
“Exotisch fruit en citrusvruchten in het aroma en wat rijp wit steenfruit na.”
Oh kijk, daar is ie. Deze is nog aardig krachtig voor een pinot grigio. Lekker fruitig, soepel en vol van smaak.

19. Quanto Basta Montepulciano
“Karakteristiek aroma met hints van kersen en pruimen; vol in de mond afgerond met rijpe tannines.”
Enn daar is de laatste alweer. Last but zeker not least. Deze wijn ruikt zoals een wijn moet ruiken. Een goede afsluiter en intens van smaak.

Zo 24 wijntjes verder: het zit er op. Ondertussen verkondigt iemand, terwijl ik het haar vertel, al lachend dat ze al vijf weken alcoholvrij is. Wel ja, het contrast is groot.. Hoe dan ook, dit was leuk om eens gedaan te hebben. Er zit voor ieder wat wils in. Een leuke manier om erachter te komen wat jouw smaak is, mocht je dat nog niet weten. Ondertussen – een week later – hoor ik van dezelfde ‘iemand’ dat ze de Gall & Gall binnenliep voor een heerlijke Barolo en wegliep met een lidmaatschap van de Gall & Gall. Nogmaals, het contrast is groot. En dit keer, zit ik aan de lachende kant. Van de wijntjes denk ik dat ik ongeveer 40% nog eens zou drinken. Zelf hou ik wat meer van wijnen met – ja daar gaan we – karakter.

x Miss Connoesseur

Vind je dit bericht leuk? Doe je dan even een duimpje omhoog?

Laat je me ook even (dat kan en mag zonder naam/email) in een reactie weten wat je van m’n post vindt?


Delicious December (deel 2)

2 reacties

“Dit is mijn soort petit four. Heerlijk bij de koffie of thee. Romig, crunchy, lekker en het smaakt vooral naar.. meer!”

Zoals ik al in mijn Alkmaar-blog noemde, wilde ik heel graag aan de slag met het koekje van eigen deeg. 17 december stond ik vol goede moed in de keuken. Alle ingrediënten lagen in eigen bakjes op het aanrechtblad en ik kon beginnen. Ik begon met de dadels. Normaal gesproken week ik de dadels in heet water en gaan ze daarna de blender in. Waarom ik daar niet voor heb gekozen, vroeg ik mij vrij snel na de start, ook af. Dadels hebben namelijk een velletje, een velletje wat normaal gesproken dus zacht wordt tijdens het weken en fijngemalen wordt in de blender. Nu had ik daar mijn twijfels over (omdat het een no-bake is) en besloot ik de velletjes van de dadels weg te halen alvorens ze te snijden. Ik besloot dit te doen, voor 500gr dadels. 500.gram. Dat zijn om en bij 30 (!) dadels. Vijf dadels verder vraag ik me af waar ik aan ben begonnen. Dit is echt priegelwerk en alles plakt, maar echt alles. Mijn vingers, de snijplank, mijn mes, mijn vingers… Op deze momenten vraag ik me af waarom ik steeds zo moeilijk moet doen. Tien dadels verder. Pff. Het is trouwens niet alleen pellen, het vruchtvlees blijft ook aan het velletje plakken dus: pellen, snijden, proberen het velletje van je plakkerige vingers af te krijgen en het vruchtvlees van je vingers en je mes in een bakje te krijgen. Waarom wilde ik er ook alweer zoveel maken? Ik besluit even mijn handen te wassen en opnieuw te beginnen. Bijna klaar. Ondertussen komen een aantal mensen de keuken in: Klaar? Nee? Wat duurt het lang zeg, waar ben je aan begonnen? JAHA.

“Smeuïg, de textuur van brownie, maar dan met de smaak van zoete gember, smeltend op de tong. Mag ik er nog 1? Of 4?”

“Dit is een smeuïg koekje met een bite; lekker. De combinatie met kokos doet me denken aan vakantie”

Als ik de laatste dadel heb gepeld, ben ik oprecht heel blij. Nu gaat het allemaal een stuk sneller. Het is eigenlijk heel simpel – ja los van hoe ik het eerste gedeelte heb aangepakt – om deze no-bake te maken. Ik heb deze op gevoel gemaakt, dus het recept is niet afgewogen. Je kunt het ook customizen naar jouw smaak. De basis bestaat uit dadels en boter. Je smelt een paar blokjes boter in een pannetje, daar doe je de fijngesneden dadels bij. Zorg er dan voor dat je hier, op laag vuur, een smeuïge pasta van maakt (de dadels smelten). Dit is je basis. Nu kun je er (optioneel) wat suiker of een siroopje aan toevoegen (karamel, vanille, hazelnoot). Haal je pannetje van het vuur af en kies wat jij in je koekje wilt. Ik heb gekozen voor gecrushte koekjes en noten, maar je kunt ook denken aan (gedroogd) fruit of havermout. Deze roer je er dan doorheen. Daarna doe je alles in een schaal en druk je alles goed aan. Doe je schaal dan in de koelkast en laat dit een nachtje staan. De dag erna kun je je ‘koek’ in stukjes snijden en vervolgens bestrooien (opnieuw:  met wat jij graag wilt). Ik heb twee varianten gemaakt, eentje met kokos (zoals geproefd in Alkmaar) en eentje met gingerbread koekjeskruim. Daarna is het tijd om te proeven! Mijn panel stond weer klaar, inclusief bij toeval een drie-jarige haha. Hij was in ieder geval enthousiast. Hoewel ik niet weet of dat goed of slecht is…

x Miss Connoesseur

Vind je dit bericht leuk? Doe je dan even een duimpje omhoog?

Laat je me ook even in een reactie weten wat je van m’n post vindt?

Dat helpt mij weer verder. Dit is overigens volledig anoniem. Het is dus niet nodig om je naam en/of e-mailadres in te vullen.

De anticlimax: Van A(lkmaar) naar Beter..?

7 reacties

In deze gekke tijd, die ondertussen al heel lang duurt, ga je op zoek naar dingen die wel kunnen. Dingen die eventjes leuk zijn en die je een beetje mee terugnemen naar normaal waardoor je weer even kan opladen en door kan gaan, want zoals ik ook tegen mijn patiënten zeg: Ook deze situatie gaat voorbij.

Mijn vriendin (hierna te noemen P) en ik zijn een soort traditie gestart. Hoewel, dat maak ik er nu van. Heel feitelijk: dit is het tweede jaar op rij waarin we net voor de kerstdagen een hotelletje pakken en onze kerstinkopen gaan doen in een andere, nog onbekende, stad om vervolgens de tweede dag naar een, voor ons, bekende stad te gaan.

Dit jaar kozen we voor Alkmaar en hadden we een hotel in Bergen. De dag begon erg grauw en heiig. Onderweg kwamen de eerste druppels op de voorruit en daarna kon de ruitenwisser ook niet meer uit. Eenmaal in Alkmaar was de gevoelstemperatuur -1 en hadden we het nodig om even op te warmen. Op te warmen.. zonder ergens naar binnen te kunnen. We kwamen langs een leuk zaakje en besloten daar een koffie to go te halen. Mijn oog viel al snel op de specials en dan kies ik graag voor de special binnen de specials: doe mij maar de willie vanillie. Een latte macchiato met vanillesiroop, slagroom en stukjes chocolade. De jongen in kwestie deed erg zijn best om er iets feestelijks van te maken. We namen het mee naar buiten en inmiddels kwam ik handen te kort. Mijn paraplu hield ik tussen mijn arm en borst geklemd en liet ik half balanceren op mijn hoofd, in mijn andere hand mijn tas en koffie en ergens nog met de andere hand de slagroom oplepelen. Had ik al gezegd dat ik ook handschoenen aan had? Iets verwarmd, gingen we verder richting het oude centrum van Alkmaar. Je kunt daar trouwens niet echt verdwalen, tegen onze wil in zijn we ongeveer 6x bij het kaasmuseum uitgekomen. De sfeer is wel echt leuk. Je loopt door smalle gangetjes en komt langs allerlei boetiekjes en ambachtszaakjes. Zo viel ons oog op een klein winkeltje met in de etalage glazen stolpen met daaronder verschillende soorten cannoli’s, glazen vaten met daarin verschillende soorten likeur, glazen flessen met pastasauzen en glazen vaten met azijn. Eenmaal binnen was er nog zoveel meer te zien. Bijzondere pasta’s en kruidenrubs en VERSE THEE! Ik vond mijn weg naar boven en kwam al snel terug met twee pakjes verse thee terwijl P nog om zich heen keek. Daarnaast waren we erg geïnteresseerd in de likeurtjes. Of we wilden proeven? – Hoe laat is het eige.. – En of we wilden proeven! Ik koos voor de choco chili en de speculaas. P ging voor de limoncellolikeur. In een mini glaasje werd een beetje likeur afgetapt en al nippend werden we enthousiast. Ook hier gaan twee flesjes van mee. Er is zoveel meer wat ik hier wil kopen en proeven, maar laat ik niet te hard van stapel lopen. Heel tevreden met mijn aankopen gingen we door naar het volgende leuke zaakje.  Een ouderwetse snoepwinkel! Buiten staat een vriendelijke vrouw in een rode polkadotjurk met een matchende hoed met een schepje in haar hand ‘koekjes van eigen deeg’ uit te delen. Zoet, romig, zacht, een beetje crunchy en een vleugje kokos. Heel lekker! Ik krijg meteen zin om zelf aan de slag te gaan met die koekjes van eigen deeg. Eenmaal binnen waan je je terug in de tijd, in een soort museum. Ik krijg een beetje een Harry Potter vibe, ergens op de wegisweg. Er liggen kleine appeltaartjes op de bakplaat, ik zie glazen bakken met trekdrop, tumtum, jelly beans, lolly’s, boterbabbelaars, Haagse hopjes, koekjes en nog zoveel meer.

Voor een snelle hap gingen we naar de Crêperiebar. Even zwaaien met een ouderwetse handbel en je kon bestellen. Ik maakte een combi van beemsterkaas en rode ui, P had geitenkaas en honing. Het regende overigens nog steeds en het was ook nog steeds heel koud. Ergens tussen een winkel en de ingang naar een appartement vonden we een overdekt stukje om onze tassen te laten rusten en rustig onze crêpe op te eten. Prima crêpe, niet zoveel over op of aan te merken. Inmiddels gedeeltelijk onderkoeld en 9km onderweg besloten we om terug te gaan naar het hotel. Daar heb ik, al wachtend op het tijdslot om te eten, ongeveer een half uur op de grond tegen de verwarming aan gezeten. Het restaurant was gezellig ingericht met de kleuren blauw en wit (zoals ook het uiterlijk van het hotel), houten details en kleurrijke schilderijen. Over de hele rechterkant waren er markiezen in blauw en wit geplaatst. Zo jammer, weg hotellook en hallo patatkraam. Het menu was veelbelovend: gerookte wilde zalm, gebraden eendenborst, gevulde portobello en dat waren alleen nog maar de voorgerechten.

Als hoofdgerecht kon je onder andere kiezen uit hertenbiefstuk, parelhoen met truffelsaus, zalmfilet, snoekbaars en een vegaburger. Ik koos voor het seizoenssoepje, mosterdsoep met pulled chicken. P durfde het niet aan en koos voor dezelfde soep maar zonder chicken. Het hoofdgerecht kiezen vond ik wat moeilijker. Ga ik voor iets wat ik ken? Iets waarvan ik weet dat het goed zal zijn óf kies ik voor iets spannends, iets wat mij kan gaan verrassen? In een opwelling kies ik voor de avocado & rösti: krokant gebakken avocadoburger met rösti van pastinaak en warme kappertjesdressing. Spannend! Ik vraag nog even of ik daar friet bij mag i.p.v. de standaard ‘aardappelgarnituur’, waarvan niemand me kan vertellen wat dat is. Nee, tenzij ik een toeslag betaal. Laat dan maar. Het soepje komt en is echt heel lekker. Niet te overheersend en de rokerige pulled chicken erdoorheen zorgt voor een extraatje.  

Dan komt het hoofdgerecht op tafel. Wat doen die stoofpeertjes daar .. ? Waar is de warme kappertjesdressing? En waar is de aardappelgarnituur? Hm. Ik schuif de stoofpeertjes opzij en begin aan de burger. Ergens op de helft krijgt mijn mes het moeilijk. Ik kom niet door de rösti heen. Wat extra kracht, een triangelgeluid op het bord (oeps) en ik kan een hapje maken. Ondertussen wordt gevraagd of alles naar wens is. Ik maak een opmerking over de aardappel, waarna ik terugkrijg dat de rösti dient als garnituur dus ik krijg niets extra’s. Huh? Na deze opmerking krijg ik friet van het huis. Fijn! Terug naar dat hapje dat ik nog steeds balanceer op mijn vork. Ik proef.. karton? Huh hoe kan dit? Tijdens een les levensbeschouwing op de middelbare school heb ik eens rösti moeten maken. Dat smaakte echt aanzienlijk anders dan dit. Ik besluit de burger van de rösti af te halen en zie een verbrand stuk rösti of nouja zo mag je het eigenlijk niet noemen. Het is eerder gebonden geraspte pastinaak. Een paar tikken met mijn mes en het voelt alsof ik aan het steenhouwen ben. Oke dit gaat aan de kant en ik ga opnieuw voor de krokante avocadoburger. Even wat zout en peper eroverheen en poging twee. Nee. Hier is echt zoveel mis mee. Waar is de smaak? Knoflook, ui, iemand? Ik proef geen avocado en zie ook weinig avocado als ik naar de doorsnee kijk. Misschien dan toch met de stoofpeer erbij? Drie keer scheepsrecht? Met ietwat tegenzin probeer ik een stukje stoofpeer samen met de burger, maar ook dat zet geen zoden aan de dijk. Ik ben echt verbaasd. Wat isss dit en waaarom kies ik nou weer voor iets nieuws? Ik vraag een second opinion aan mijn tafelgenootje. Zij is net zo enthousiast en slaat me om de oren met synoniemen: smaakloos, inspiratieloos, lafjes, plain. We spoelen de smaak weg met een wit wijntje zo net voor 20u en houden het voor gezien. Oja, mag ik nog een gemberthee meenemen naar boven? Sorry we hebben geen gember meer, morgen komt de nieuwe lading.

Waar ben ik geweest:

  • ROAST espressobar Alkmaar (+)
  • Samen in de keuken (+++)
  • Sweets & Antiques (++)
  • Crêperiebar Alkmaar (+)
  • Fletcher hotel Marijke (+/-)

x Miss Connoesseur

Vind je dit bericht leuk? Doe je dan even een duimpje omhoog? Dit is volledig anoniem.
Ps. Voel je vrij om hieronder een reactie te plaatsen. Het is hiervoor niet nodig om je naam en/of e-mailadres in te vullen.