“Dit is mijn soort petit four. Heerlijk bij de koffie of thee. Romig, crunchy, lekker en het smaakt vooral naar.. meer!”
Zoals ik al in mijn Alkmaar-blog noemde, wilde ik heel graag aan de slag met het koekje van eigen deeg. 17 december stond ik vol goede moed in de keuken. Alle ingrediënten lagen in eigen bakjes op het aanrechtblad en ik kon beginnen. Ik begon met de dadels. Normaal gesproken week ik de dadels in heet water en gaan ze daarna de blender in. Waarom ik daar niet voor heb gekozen, vroeg ik mij vrij snel na de start, ook af. Dadels hebben namelijk een velletje, een velletje wat normaal gesproken dus zacht wordt tijdens het weken en fijngemalen wordt in de blender. Nu had ik daar mijn twijfels over (omdat het een no-bake is) en besloot ik de velletjes van de dadels weg te halen alvorens ze te snijden. Ik besloot dit te doen, voor 500gr dadels. 500.gram. Dat zijn om en bij 30 (!) dadels. Vijf dadels verder vraag ik me af waar ik aan ben begonnen. Dit is echt priegelwerk en alles plakt, maar echt alles. Mijn vingers, de snijplank, mijn mes, mijn vingers… Op deze momenten vraag ik me af waarom ik steeds zo moeilijk moet doen. Tien dadels verder. Pff. Het is trouwens niet alleen pellen, het vruchtvlees blijft ook aan het velletje plakken dus: pellen, snijden, proberen het velletje van je plakkerige vingers af te krijgen en het vruchtvlees van je vingers en je mes in een bakje te krijgen. Waarom wilde ik er ook alweer zoveel maken? Ik besluit even mijn handen te wassen en opnieuw te beginnen. Bijna klaar. Ondertussen komen een aantal mensen de keuken in: Klaar? Nee? Wat duurt het lang zeg, waar ben je aan begonnen? JAHA.
“Smeuïg, de textuur van brownie, maar dan met de smaak van zoete gember, smeltend op de tong. Mag ik er nog 1? Of 4?”
“Dit is een smeuïg koekje met een bite; lekker. De combinatie met kokos doet me denken aan vakantie”
Als ik de laatste dadel heb gepeld, ben ik oprecht heel blij. Nu gaat het allemaal een stuk sneller. Het is eigenlijk heel simpel – ja los van hoe ik het eerste gedeelte heb aangepakt – om deze no-bake te maken. Ik heb deze op gevoel gemaakt, dus het recept is niet afgewogen. Je kunt het ook customizen naar jouw smaak. De basis bestaat uit dadels en boter. Je smelt een paar blokjes boter in een pannetje, daar doe je de fijngesneden dadels bij. Zorg er dan voor dat je hier, op laag vuur, een smeuïge pasta van maakt (de dadels smelten). Dit is je basis. Nu kun je er (optioneel) wat suiker of een siroopje aan toevoegen (karamel, vanille, hazelnoot). Haal je pannetje van het vuur af en kies wat jij in je koekje wilt. Ik heb gekozen voor gecrushte koekjes en noten, maar je kunt ook denken aan (gedroogd) fruit of havermout. Deze roer je er dan doorheen. Daarna doe je alles in een schaal en druk je alles goed aan. Doe je schaal dan in de koelkast en laat dit een nachtje staan. De dag erna kun je je ‘koek’ in stukjes snijden en vervolgens bestrooien (opnieuw: met wat jij graag wilt). Ik heb twee varianten gemaakt, eentje met kokos (zoals geproefd in Alkmaar) en eentje met gingerbread koekjeskruim. Daarna is het tijd om te proeven! Mijn panel stond weer klaar, inclusief bij toeval een drie-jarige haha. Hij was in ieder geval enthousiast. Hoewel ik niet weet of dat goed of slecht is…
x Miss Connoesseur
Vind je dit bericht leuk? Doe je dan even een duimpje omhoog?
Laat je me ook even in een reactie weten wat je van m’n post vindt?
Dat helpt mij weer verder. Dit is overigens volledig anoniem. Het is dus niet nodig om je naam en/of e-mailadres in te vullen.
Ms Connoesseur 