In deze gekke tijd, die ondertussen al heel lang duurt, ga je op zoek naar dingen die wel kunnen. Dingen die eventjes leuk zijn en die je een beetje mee terugnemen naar normaal waardoor je weer even kan opladen en door kan gaan, want zoals ik ook tegen mijn patiënten zeg: Ook deze situatie gaat voorbij.
Mijn vriendin (hierna te noemen P) en ik zijn een soort traditie gestart. Hoewel, dat maak ik er nu van. Heel feitelijk: dit is het tweede jaar op rij waarin we net voor de kerstdagen een hotelletje pakken en onze kerstinkopen gaan doen in een andere, nog onbekende, stad om vervolgens de tweede dag naar een, voor ons, bekende stad te gaan.
Dit jaar kozen we voor Alkmaar en hadden we een hotel in Bergen. De dag begon erg grauw en heiig. Onderweg kwamen de eerste druppels op de voorruit en daarna kon de ruitenwisser ook niet meer uit. Eenmaal in Alkmaar was de gevoelstemperatuur -1 en hadden we het nodig om even op te warmen. Op te warmen.. zonder ergens naar binnen te kunnen. We kwamen langs een leuk zaakje en besloten daar een koffie to go te halen. Mijn oog viel al snel op de specials en dan kies ik graag voor de special binnen de specials: doe mij maar de willie vanillie. Een latte macchiato met vanillesiroop, slagroom en stukjes chocolade. De jongen in kwestie deed erg zijn best om er iets feestelijks van te maken. We namen het mee naar buiten en inmiddels kwam ik handen te kort. Mijn paraplu hield ik tussen mijn arm en borst geklemd en liet ik half balanceren op mijn hoofd, in mijn andere hand mijn tas en koffie en ergens nog met de andere hand de slagroom oplepelen. Had ik al gezegd dat ik ook handschoenen aan had? Iets verwarmd, gingen we verder richting het oude centrum van Alkmaar. Je kunt daar trouwens niet echt verdwalen, tegen onze wil in zijn we ongeveer 6x bij het kaasmuseum uitgekomen. De sfeer is wel echt leuk. Je loopt door smalle gangetjes en komt langs allerlei boetiekjes en ambachtszaakjes. Zo viel ons oog op een klein winkeltje met in de etalage glazen stolpen met daaronder verschillende soorten cannoli’s, glazen vaten met daarin verschillende soorten likeur, glazen flessen met pastasauzen en glazen vaten met azijn. Eenmaal binnen was er nog zoveel meer te zien. Bijzondere pasta’s en kruidenrubs en VERSE THEE! Ik vond mijn weg naar boven en kwam al snel terug met twee pakjes verse thee terwijl P nog om zich heen keek. Daarnaast waren we erg geïnteresseerd in de likeurtjes. Of we wilden proeven? – Hoe laat is het eige.. – En of we wilden proeven! Ik koos voor de choco chili en de speculaas. P ging voor de limoncellolikeur. In een mini glaasje werd een beetje likeur afgetapt en al nippend werden we enthousiast. Ook hier gaan twee flesjes van mee. Er is zoveel meer wat ik hier wil kopen en proeven, maar laat ik niet te hard van stapel lopen. Heel tevreden met mijn aankopen gingen we door naar het volgende leuke zaakje. Een ouderwetse snoepwinkel! Buiten staat een vriendelijke vrouw in een rode polkadotjurk met een matchende hoed met een schepje in haar hand ‘koekjes van eigen deeg’ uit te delen. Zoet, romig, zacht, een beetje crunchy en een vleugje kokos. Heel lekker! Ik krijg meteen zin om zelf aan de slag te gaan met die koekjes van eigen deeg. Eenmaal binnen waan je je terug in de tijd, in een soort museum. Ik krijg een beetje een Harry Potter vibe, ergens op de wegisweg. Er liggen kleine appeltaartjes op de bakplaat, ik zie glazen bakken met trekdrop, tumtum, jelly beans, lolly’s, boterbabbelaars, Haagse hopjes, koekjes en nog zoveel meer.
Voor een snelle hap gingen we naar de Crêperiebar. Even zwaaien met een ouderwetse handbel en je kon bestellen. Ik maakte een combi van beemsterkaas en rode ui, P had geitenkaas en honing. Het regende overigens nog steeds en het was ook nog steeds heel koud. Ergens tussen een winkel en de ingang naar een appartement vonden we een overdekt stukje om onze tassen te laten rusten en rustig onze crêpe op te eten. Prima crêpe, niet zoveel over op of aan te merken. Inmiddels gedeeltelijk onderkoeld en 9km onderweg besloten we om terug te gaan naar het hotel. Daar heb ik, al wachtend op het tijdslot om te eten, ongeveer een half uur op de grond tegen de verwarming aan gezeten. Het restaurant was gezellig ingericht met de kleuren blauw en wit (zoals ook het uiterlijk van het hotel), houten details en kleurrijke schilderijen. Over de hele rechterkant waren er markiezen in blauw en wit geplaatst. Zo jammer, weg hotellook en hallo patatkraam. Het menu was veelbelovend: gerookte wilde zalm, gebraden eendenborst, gevulde portobello en dat waren alleen nog maar de voorgerechten.
Als hoofdgerecht kon je onder andere kiezen uit hertenbiefstuk, parelhoen met truffelsaus, zalmfilet, snoekbaars en een vegaburger. Ik koos voor het seizoenssoepje, mosterdsoep met pulled chicken. P durfde het niet aan en koos voor dezelfde soep maar zonder chicken. Het hoofdgerecht kiezen vond ik wat moeilijker. Ga ik voor iets wat ik ken? Iets waarvan ik weet dat het goed zal zijn óf kies ik voor iets spannends, iets wat mij kan gaan verrassen? In een opwelling kies ik voor de avocado & rösti: krokant gebakken avocadoburger met rösti van pastinaak en warme kappertjesdressing. Spannend! Ik vraag nog even of ik daar friet bij mag i.p.v. de standaard ‘aardappelgarnituur’, waarvan niemand me kan vertellen wat dat is. Nee, tenzij ik een toeslag betaal. Laat dan maar. Het soepje komt en is echt heel lekker. Niet te overheersend en de rokerige pulled chicken erdoorheen zorgt voor een extraatje.
Dan komt het hoofdgerecht op tafel. Wat doen die stoofpeertjes daar .. ? Waar is de warme kappertjesdressing? En waar is de aardappelgarnituur? Hm. Ik schuif de stoofpeertjes opzij en begin aan de burger. Ergens op de helft krijgt mijn mes het moeilijk. Ik kom niet door de rösti heen. Wat extra kracht, een triangelgeluid op het bord (oeps) en ik kan een hapje maken. Ondertussen wordt gevraagd of alles naar wens is. Ik maak een opmerking over de aardappel, waarna ik terugkrijg dat de rösti dient als garnituur dus ik krijg niets extra’s. Huh? Na deze opmerking krijg ik friet van het huis. Fijn! Terug naar dat hapje dat ik nog steeds balanceer op mijn vork. Ik proef.. karton? Huh hoe kan dit? Tijdens een les levensbeschouwing op de middelbare school heb ik eens rösti moeten maken. Dat smaakte echt aanzienlijk anders dan dit. Ik besluit de burger van de rösti af te halen en zie een verbrand stuk rösti of nouja zo mag je het eigenlijk niet noemen. Het is eerder gebonden geraspte pastinaak. Een paar tikken met mijn mes en het voelt alsof ik aan het steenhouwen ben. Oke dit gaat aan de kant en ik ga opnieuw voor de krokante avocadoburger. Even wat zout en peper eroverheen en poging twee. Nee. Hier is echt zoveel mis mee. Waar is de smaak? Knoflook, ui, iemand? Ik proef geen avocado en zie ook weinig avocado als ik naar de doorsnee kijk. Misschien dan toch met de stoofpeer erbij? Drie keer scheepsrecht? Met ietwat tegenzin probeer ik een stukje stoofpeer samen met de burger, maar ook dat zet geen zoden aan de dijk. Ik ben echt verbaasd. Wat isss dit en waaarom kies ik nou weer voor iets nieuws? Ik vraag een second opinion aan mijn tafelgenootje. Zij is net zo enthousiast en slaat me om de oren met synoniemen: smaakloos, inspiratieloos, lafjes, plain. We spoelen de smaak weg met een wit wijntje zo net voor 20u en houden het voor gezien. Oja, mag ik nog een gemberthee meenemen naar boven? Sorry we hebben geen gember meer, morgen komt de nieuwe lading.
Waar ben ik geweest:
- ROAST espressobar Alkmaar (+)
- Samen in de keuken (+++)
- Sweets & Antiques (++)
- Crêperiebar Alkmaar (+)
- Fletcher hotel Marijke (+/-)
x Miss Connoesseur
Vind je dit bericht leuk? Doe je dan even een duimpje omhoog? Dit is volledig anoniem.
Ps. Voel je vrij om hieronder een reactie te plaatsen. Het is hiervoor niet nodig om je naam en/of e-mailadres in te vullen.
Ms Connoesseur 